خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی، فاطمه مرادزاده: انگار قرار است ماه «مرداد» در تاریخ ایرانزمین پیوندی با واژگان «اسیر» و «اسارت» و پیوندی عمیقتر با «آزاده و آزادگان و آزادگی» داشته باشد.
حکایت این پیوند اما از مرداد 1369 آغاز شد؛ وقتی خبر رسید اسرای دربندِ سلولهای بعثِ عراق به کشور برمیگردند، و وقتی پای اولین گروهشان 26 مرداد، به خاکِ گرم وطن رسید و عشق و آرامش و امنیت دوباره سراپای وجودشان را دربرگرفت.
از آن روزگار پرالتهاب، از آن روزهای گرم و دلچسب تابستان که با عطر وجود دستهدسته آزادگانِ بهمیهن رسیده، مطبوعتر از هر تابستانی در تاریخ این سرزمین شده بود، 36 سال میگذرد.
مرداد امسال اما دوباره حسوحالی دارد شبیه همان سالهای دور؛ آنوقت که یک ایران، هم دلنگران بود و هم لبریزِ هیجان و شادی... نگران از اینکه: «خبر راست است؟ اسرا برمیگردند؟ همهشان میآیند؟ حتی آنها که نامشان توی هیچ فهرستی نیست؟ حتی آنها که رژیم بعث وجودشان را انکار کرده و نامشان توی فهرست مفقودالاثرهاست؟...»
و یک ایران شاد و لبریز از هیجان بود از اینکه پس از سالها چشمانتظاری دوباره فرزندانش را به آغوش میکشد؛ تو بگو حتی یک نفر... فکر بازگشت و رهایی و نجات جان یک فرزند از فرزندان ایران هم شیرین بود، چه رسد به بازگشت دهها و صدها و هزاران اسیر...
مرداد امسال هوای دلمان دوباره پر کشید سمت آن قطار اتوبوسهای درحال حرکت؛ آن اتوبوسها که پشت هم از مرزهای کشورمان وارد میشدند و خیابان شهرها را به بهشتی طربانگیز از عطر وجودشان تبدیل کرده بودند و از پنجرههای هر کدامشان دهها صورتِ رنگپریده با چشمانی پرستاره به روی مردم شهر لبخند میزدند...
آن خیابانها که اتوبوسهای آزدگان را به آغوش کشیده و بوی اسپند و گلاب در زمین و آسمانشان پیچیده بود...
آن کاروانهای بهشتی که مردم را دسته دسته به خیابانها آورده بود و پس از 8 سال رنج و اندوهِ جنگ و ویرانی و کشتار و فراق، دوباره لبخند به لبهایشان و شادی روی دلهایشان نشانده بود...
آن اتوبوسهای خوشبختی که ورودشان به ایران و شهرهای زیبایش از گرمترین و پربرکتترین ماه سال آغاز شد و تا ماهها و سالهای بعد کش آمد؛ آنها نام ایران و اسیر و آزاده و مرداد و شکوه شادی و خوشبختی مردم را بهم پیوند دادند و تا ابد روی تقویم تاریخ ایران نشاندند. …
