فارین پالسی در ادامه آورد: حدود ۹۰ درصد کالاهای تجاری جهان از طریق دریا جابهجا میشوند. اختلال در تجارت دریایی بر اثر درگیری بر سر گلوگاههای حیاتی کشتیرانی، پدیده تازهای نیست و پیامدهای اقتصادی فاجعهبار آن نیز سابقهای طولانی دارد. اقدامات ترامپ جهان را به دورهای پیش از آن بازگردانده است که بریتانیا و ایالات متحده در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، بیطرفی آبراههای مهم جهان را تضمین میکردند؛ نظمی که آمریکاییهای امروز آن را به ارث بردهاند، بیآنکه لزوما به یاد داشته باشند یا درک کنند که این نظم ساخت بشر بود و مانند هر ساختار دیگری، برای حفظ آن به مراقبت و قدرت نیاز داشت.
اقدامات فاجعهبار ترامپ به معنای کنارهگیری آمریکا از نقش امپراتوری نیست؛ برخلاف آنچه برخی حامیان ترامپ در جناحهای چپ افراطی و راست افراطی امیدوارند، آنچه شاهدش هستیم بیشتر به زوال و انحطاط این نقش شباهت دارد. اگر این روند معکوس نشود، آبراههای جهان بار دیگر به عرصه منازعات خشونتبار تبدیل خواهند شد؛ همانگونه که در بخش بزرگی از تاریخ چنین بودهاند.
برای درک این موضوع، دو نمونه قابل توجهاند: تنگههای داردانل، میان شرق مدیترانه و دریای سیاه، و تنگه اورسوند، مسیر ارتباطی دریای بالتیک با دریای شمال. اولی نشان میدهد که چگونه کنترل بر جغرافیا میتواند حتی یک قدرت ضعیف را به بازیگری تاثیرگذار در تصمیمگیریهای بینالمللی تبدیل کند و دیگری نمونهای از منافع مالی کنترل یک گلوگاه کشتیرانی را ارائه میدهد؛ موضوعی که وقتی با قدرت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران بر تنگه هرمز مقایسه شود، نگرانکنندهتر به نظر میرسد. وقتی تاریخ تکرار میشود …
