زندگی‌یی که جا گذاشته‌ایم

البته روال ما نیست و حرفه ای هم نیست که جستار یا مقاله ای از یک کتاب عینا نقل و منتشر شود و معمول این است که کتاب با بخش های محدودی معرفی و تشویق به خرید و مطالعه شود اما با توجه به همکاری نویسنده محترم و لطف ایشان به این تارنما خودشان یک جستار را در اختیار ما گذاشتند و منتشر شد و در ذیل مطلب حاضر و به عنوان خبر مرتبط در دست رس شماست.

این توضیح از آن رو بود که نوشته حاضر درباره کتاب و به بهانه آن است و از این حیث با نوشته قبلی متفاوت:

***

امیر صدرا صیام:

حسرت، همیشه از یک فقدان بزرگ نمی‌آید. گاه از یک «نزیستن» می‌آید؛ از سفری که می‌توانستیم برویم و نرفتیم، دوستی‌ یی که می‌توانستیم حفظ کنیم و نکردیم، علاقه‌ای که به تعویق انداختیم یا دل‌خوشی کوچکی که آن‌قدر جدی‌اش نگرفتیم تا یک روز فهمیدیم دیگر فرصتی برای تکرارش نداریم.

 زندگی بیش از آن که با اتفاق‌های بزرگ از دست برود، در جزئیات روزمره فرسوده می‌شود؛ همان جزئیاتی که معمولاً به دلیل تکرار، دیگر آنها را نمی‌بینیم. 

«در حسرت زندگی نزیسته» به قلم فردین علیخواه درست در همین فاصله میان آنچه زیسته‌ایم و آنچه می‌توانستیم زندگی کنیم، مکث می‌کند.

 کتاب درباره پدیده‌هایی است که هر روز به آنها برمی‌خوریم و اغلب بی‌آنکه متوجه باشیم، مسیر زندگی‌مان را تغییر می‌دهند؛ درباره دل‌خوشی‌هایی که از کف می‌روند و سال‌ها بعد در قالب حسرتی گزنده بازمی‌گردند.

 از این منظر، عنوان کتاب صرفاً دعوتی به نوستالژی یا افسوس خوردن برای گذشته نیست؛ پرسشی است درباره کیفیت اکنون: چقدر از آنچه می‌توانستیم زندگی کنیم، واقعاً زندگی کرده‌ایم؟ و چه مقدار از زندگی‌مان را صرف آماده شدن برای زندگی کرده‌ایم؟ وقتی «من» به «ما» می‌رسد

اهمیت کتاب اما فقط در موضوع آن نیست، بلکه در زاویه دید جامعه‌شناختی نویسنده است. 

فردین علیخواه، متولد ۱۳۵۱ و گیلانی، عضو هیأت علمی گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان است و سال‌هاست درباره زندگی روزمره ایرانی، تغییرات فرهنگی در جامعه ایران، حیات فرهنگی شهر و نسبت رسانه و جامعه مطالعه و تأمل می‌کند.  …