بنزین پیش از آنکه به باک خودرو برسد، مسیری طولانی را طی میکند؛ از پالایشگاه و مخازن ذخیره تا خطوط انتقال و ناوگان حمل سوخت و درنهایت جایگاهی که راننده برای سوختگیری به آن مراجعه میکند. به همین دلیل، مصرف هر لیتر بنزین تنها یک تصمیم شخصی نیست؛ مجموعهای از منابع، زیرساخت و هزینه را پشت سر خود دارد که در مقیاس ملی معنا پیدا میکند.
حالا در روزهایی که کشور با محدودیتهای ناشی از جنگ، افزایش حساسیت در تأمین انرژی و سابقه ناترازی سوخت روبهروست، پرسش مهم، دیگر این نیست که بنزین داریم یا نداریم؟ پرسش این است که با بنزینی که در اختیار داریم، چقدر هوشمندانه رفتار میکنیم؟
در نگاه نخست، ممکن است تصور شود تا زمانی که بنزین در جایگاه عرضه میشود، مسئلهای وجود ندارد؛ اما تداوم عرضه با هزینه و ظرفیت نامحدود تفاوت دارد. وقتی مصرف از توان پایدار تولید داخلی فاصله میگیرد، کشور باید برای پر کردن این شکاف از ابزارهای دیگری استفاده کند؛ از جابهجایی ذخایر و تغییر برنامه توزیع گرفته تا افزایش واردات یا استفاده بیشتر از منابع ارزی. به بیان دیگر، ممکن است بنزین در جایگاه موجود باشد، اما این به معنای بیهزینه بودن مصرف آن نیست. هرچه فاصله میان تولید و مصرف بیشتر شود، مدیریت این شکاف دشوارتر و پرهزینهتر خواهد شد. به همین دلیل، اصلاح مصرف را نمیتوان صرفاً اقدامی برای روزهای کمبود دانست؛ این موضوع بخشی از مدیریت منابع کشور است. همچنین بخوانید: تجربه کرمان در مدیریت مصرف بنزین …
