طی روزهای گذشته و همزمان با اجرای آزمایشی طرح شناسهدار کردن تراکنشهای کارت سوخت اضطراری در ۷۵ جایگاه منتخب تهران، برخی انتقادها در خصوص معطلی رانندگان و طولانی شدن زمان سوختگیری مطرح شد.
اما آیا واقعاً مسئله فقط چند ثانیه زمان بیشتر برای دریافت رمز یکبارمصرف است، یا ماجرا ابعاد عمیقتری دارد که در هیاهوی رسانهای نادیده گرفته شده است؟
نگاهی کارشناسی به وضعیت توزیع بنزین در کشور نشان میدهد که قضاوت درباره تغییر نه چندان بزرگ در روزهای نخست پیادهسازی، آنهم بدون در نظر گرفتن بار مالی سنگین قاچاق و سوءاستفادههای پیشین، تحلیلی ناقص و تکبعدی است.
هر سامانهای در مرحله گذار نیازمند هماهنگی میان سختافزار، شبکه ارتباطی و البته عادتپذیری کاربران است؛ اما منافع این طرح آیا ارزش صرف چند ثانیه یا نهایتاً چند دقیقه زمان بیشتر را ندارد؟
انحراف کارکرد کارت اضطرار؛ وقتی استثنا جای قاعده را گرفت همچنین بخوانید: دولت کجای معادله مصرف و کسری بنزین است؟
کارت سوخت موجود در جایگاهها از همان روزهای نخست استقرار سامانه هوشمند سوخت در دهه ۸۰، برای شرایط کاملاً اضطراری تعریف شد؛ یعنی برای رانندهای که کارت شخصیاش سوخته، مفقود شده یا موقتاً جا مانده است. اما آنچه در عمل رخ داد، یک انحراف ساختاری تمامعیار بود.
آمارها نشان میدهد که سهم سوختگیری با کارتهای اضطراری جایگاهها به مرز ۴۰ درصد از کل مصرف بنزین کشور رسید. این یعنی از هر ۱۰ خودرو، ۴ خودرو با کارتی سوخت میزدند که هیچ ردپایی از هویت راننده، شماره پلاک، زمان مشخص یا محل واقعی مصرف در آن ثبت نمیشد. همچنین بخوانید: چرا شناسهدار کردن کارت جایگاه ضرورت دارد؟
در شرایطی که بر اساس برخی احکام، شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی موظف شده سهم استفاده از کارت سوخت شخصی را به حداقل ۹۵ درصد برساند، تداوم این رویه «بینامونشان» نهتنها نقض قانون بود، بلکه دست سیاستگذار را در مدیریت مصرف در شرایط ناترازی بهکلی میبست.
رویه سنتی و آسیبهای پشت پرده؛ از فروش کارت تا خروج بنزین از شبکه …


دانلود از کافه بازار






























































