توجه داشته باشید که قطع مصرف قند افزوده به معنای حذف کامل قند نیست. آنچه ما به آن اشاره میکنیم، قندهای افزودهای هستند که در غذاها و نوشیدنیها فرآوری یا تهیه میشوند. این قندها در نوشابهها، نوشیدنیهای انرژیزا، آبمیوههای شیرین، دسرها و غلات صبحانه و همچنین شکر، عسل و شیرینکنندههای خانگی به وفور یافت میشوند.
در یک هفته چه اتفاقی میافتد؟
یکی از اولین تغییرات بالقوه، کاهش کالری دریافتی روزانه شماست، به خصوص وقتی نوشیدنیهای شیرین را حذف میکنید که مقادیر زیادی قند را بدون سیری که غذاهای جامد ارائه میدهند، فراهم میکنند. طبق گزارش انجمن قلب آمریکا، یک قوطی نوشابه ممکن است حاوی حدود ۱۰ قاشق چایخوری شکر باشد اما کاهش وزن در یک هفته تضمین شده نیست.
مصرف غذاها و نوشیدنیهای سرشار از قندهای زود جذب میتواند باعث افزایش سریع سطح گلوکز خون و به دنبال آن آزاد شدن انسولین برای تنظیم آنها شود. بنابراین، کاهش این غذاها، به ویژه نوشیدنیهای شیرین، به محدود کردن افزایش مکرر قند خون کمک میکند.با این حال، قطع مصرف قند به تنهایی از دیابت جلوگیری یا آن را درمان نمیکند. عوامل دیگری مانند ژنتیک، وزن، فعالیت بدنی، خواب و رژیم غذایی کلی نیز در این امر نقش دارند.
دندانها ممکن است اولین عضوی باشند که از آن سود میبرند. یکی از سریعترین مزایای کاهش قند ممکن است در دهان ظاهر شود. باکتریها قندها را به اسیدهایی تبدیل میکنند که به مینای دندان حمله میکنند و قرار گرفتن مکرر در معرض آنها احتمال پوسیدگی دندان را افزایش میدهد. با این حال، علائمی که گاهی اوقات به «ترک قند» نسبت داده میشوند، مانند سردرد، خستگی و نوسانات خلقی، شواهد قوی برای اثبات اختصاصی بودن آنها به عنوان علائم ترک قند ندارند.
انجمن قلب آمریکا توصیه میکند که قندهای افزوده نباید از 6 درصد کل کالری روزانه تجاوز کنند که معادل میانگین حدود 6 قاشق چایخوری برای زنان و 9 قاشق چایخوری برای مردان است.
نتیجه
یک هفته بدون قند افزوده، یک «سمزدایی» یا فرآیند پاکسازی بدن نیست اما میتواند آغاز فرآیندی برای کاهش کالری دریافتی، کاهش افزایش مکرر قند خون و کاهش فرسایش دندان باشد. از همه مهمتر، این تغییر موقت باید به یک عادت غذایی پایدار تبدیل شود.
