گاهی دو نفر به یک اندازه باهوش و پرتلاشاند، اما یکی سریعتر ارتقا میگیرد، بیشتر دیده میشود و فرصتهای بهتری نصیبش میشود؛ در حالی که دیگری، با وجود مهارت بالا، همچنان در حاشیه باقی میماند.
راز این تفاوت همیشه در میزان توانایی نیست؛ گاهی در چیزی است که دیگران از ما میبینند. مهارت کافی نیست؛ باید دیده شوید
در محیطهای کاری مفهومی وجود دارد که به آن «حضور اجرایی» یا Executive Presence گفته میشود. این ویژگی معمولاً در شرح شغل نوشته نمیشود و معیار دقیقی هم برای اندازهگیری آن وجود ندارد، اما مدیران و همکاران آن را احساس میکنند.
فردی که اعتمادبهنفس، آرامش، قدرت بیان و تسلط بیشتری از خود نشان میدهد، ممکن است شایستهتر از آنچه واقعاً هست به نظر برسد.
در مقابل، ممکن است فردی از نظر فنی بسیار توانمند باشد، ساعتهای زیادی کار کند و مسئولیتهایش را دقیق انجام دهد، اما چون کمتر حرف میزند، دستاوردهایش را بیان نمیکند یا در جلسات حضور پررنگی ندارد، کمتر دیده شود.
اینجاست که یک حقیقت ناخوشایند خودش را نشان میدهد:
مردم فقط عملکرد ما را ارزیابی نمیکنند؛ برداشتشان از ما را هم ارزیابی میکنند. چرا آدمهای سختکوش گاهی عقب میمانند؟
آدمهای مسئولیتپذیر معمولاً تصور میکنند کیفیت کارشان باید خودش حرف بزند.
آنها میگویند: «اگر خوب کار کنم، بالاخره متوجه میشوند.»
اما در بسیاری از محیطها این اتفاق بهطور خودکار رخ نمیدهد.
اگر شما پروژهای را با موفقیت به پایان برسانید، اما هیچوقت درباره نتیجه کارتان صحبت نکنید، ممکن است مدیرتان فقط بخشی از تلاش شما را ببیند.
اگر همیشه در جلسات ساکت بمانید، دیگران ممکن است سکوت شما را بهاشتباه با نداشتن ایده یا اعتمادبهنفس پایین تعبیر کنند.
و اگر همیشه منتظر بمانید دیگران استعدادتان را کشف کنند، ممکن است فردی با مهارت کمتر اما توانایی بیشتر در معرفی خودش، فرصت را از شما بگیرد.
این به معنای دروغ گفتن یا خودنمایی نیست.
به معنای یاد گرفتن مهارت … …
