دونالد ترامپ یک بار دیگر به سراغ همان سلاحی رفته که در سالهای گذشته بارها روی میز گذاشته است: فشار حداکثری.
این بار نام آن را بزرگتر کرده؛ «Economic D-Day». ادبیاتی که قرار است این تصور را ایجاد کند که آمریکا در حال آغاز یک مرحله کاملاً جدید و بیسابقه از جنگ اقتصادی علیه ایران است.
ترامپ در پیام اخیر خود از «سنگینترین عملیات اقتصادی تاریخ علیه یک کشور» سخن گفته و تهدید کرده هر کشور، بانک، شرکت، فرودگاه یا نهاد دولتی که به ایران «نفس مصنوعی» برساند، با «پیامدهای اقتصادی عظیم» روبهرو خواهد شد. تحریم نفت، انتقال پول، صرافیها، شرکتهای پوششی، ثبت کشتیها و شبکههای مالی، همه در فهرست اهداف قرار گرفتهاند.
چه چیزی واقعاً جدید است؟
دولت ترامپ در هفتههای گذشته چند بار وعده اعلام یک بسته اقتصادی بسیار بزرگ علیه ایران را داده است. اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، نیز آن را «بزرگترین حمله مالی» توصیف کرده و اعلام کرده جزئیات اقدامات جدید را اعلام خواهد کرد.
حالا این تهدیدهای مرحلهای به یک یادداشت در فایننشالتایمز منتهی شده و هنوز خبری از دستور اجرایی نیست. محور اصلی یادداشت هم فشار بر کشورها و بازیگرانی است که به تجارت و تعامل مالی با ایران ادامه دهند.
بنابراین، هنوز باید میان ادبیات تهدید و اقدام حقوقی و اجرایی تفاوت قائل شد. بازار و رسانه ممکن است با یک توییت، یک مصاحبه یا یک مقاله سیاسی تکان بخورد اما تحریم زمانی به ابزار واقعی تبدیل میشود که قواعد، فهرست اهداف، دامنه اجرا و سازوکار تنبیه آن مشخص شود.
ترامپ قبل از تحریم، انتظار تحریم میسازد
ترامپ از واژههایی استفاده میکند که از نظر اقتصادی لزوماً معنای فنی ندارند، اما از نظر روانشناختی بسیار قدرتمندند: «بیسابقه»، «لهکننده»، «جنگ اقتصادی»، «انزوای کامل» و حالا «روز D».
روز D در حافظه تاریخی جهان یادآور آغاز یکی از بزرگترین عملیاتهای نظامی قرن بیستم است. انتخاب این واژه اتفاقی نیست. مخاطب قرار نیست ابتدا درباره جزئیات یک مقررات تحریمی فکر کند؛ قرار است در وهله اول احساس کند اتفاقی بزرگ، نهایی و نقطهعطف در حال وقوع است. …
