پاورقی روانشناسی / نامه مردی که هفت سال مرده بود، برای عشق قدیمی اش / قسمت سوم: صدایی از راهرو

ـ صبر کنید.

رها دستش را بیرون کشید. نگاهش به تاریکی بالای پله ها بود. صدایی که شنیده بود آرام و گرفته بود، اما برای شناختنش همین دو هجای کوتاه کافی به نظر می رسید. سامان همیشه نامش را همین طور می گفت؛ انگار حرف آخر را نگه می داشت تا مطمئن شود او برگشته و گوش می دهد.

لیلا کنار میز پذیرش ایستاده بود. صورتش رنگ نداشت.

رها پرسید.

ـ تو هم شنیدی؟ 

لیلا چند لحظه دیرتر جواب داد.

ـ شنیدم کسی صدایت زد.

ـ صدایش را شناختی؟

لیلا لب هایش را به هم فشرد. نوید میان آن دو نگاه کرد و گفت:

ـ فعلا هیچ کدام بالا نروید.

این بار رها عقب نماند. پله ها را دو تا یکی بالا رفت. در انتهای راهرو، اتاق هفت در تاریکی فرو رفته بود. او تا نزدیکی در رفت و ایستاد. نوید پشت سرش رسید و چراغ راهرو را روشن کرد.

در اتاق باز بود. چراغ رومیزی خاموش شده بود و کسی داخل نبود. پنجره همان طور بسته مانده بود. فنجان چای روی میز دیگر بخار نمی کرد. عکس رها و سامان هنوز به دیوار بود، اما نوشته زیر آن را برداشته بودند. فقط جای دو سنجاق و رد کم رنگ خودکار روی گچ دیده می شد.

نوید به آن جای خالی خیره شد. رها در اتاق قدم زد، پشت در را نگاه کرد و روی زمین خم شد. هیچ راه دیگری برای خروج نبود. اتاق هفت حتی حمام جداگانه هم نداشت.

از پایین صدای لیلا آمد:

ـ برگردید. هر دو.

رها به لحن او توجه نکرد. به سوی عکس رفت و آن را از دیوار جدا کرد. پشتش سفید بود، جز تاریخی که با مداد نوشته بودند: بیست و ششم شهریور، هفت سال پیش.

تاریخ یک روز پیش از قرار اسکله بود.  رها عکس را به نوید نشان داد. او نزدیک آمد و مدتی به تصویر نگاه کرد.

ـ اینجا کجاست؟

ـ کنار انبارهای بندر. رها گوشه عکس را نشان داد. ـ آن دیوار سنگی را می بینی؟

ـ چرا تاریخش را پشت عکس نوشته اند؟

ـ شاید سامان نوشته.

نوید سرش را بالا آورد. برای نخستین بار رها شباهتی در چشم های او دید؛ همان نگاه ثابت سامان وقتی می خواست چیزی بپرسد و از جوابش می ترسید. شباهت کوچک بود، اما باعث شد ادعای برادری او دیگر کاملا ساختگی به نظر نرسد. …