نگاهی انتقادی به انیمیشن سینمایی «نبرد با خرچنگ»

هفت صبح|  قرار بود یک سفر هیجان‌انگیز باشد، با جزیره‌های اسرارآمیز، موجودات عجیب، دریانوردان بامزه و خرچنگی که باید شکست بخورد. همه‌چیز برای یک ماجراجویی کودکانه مهیا به نظر می‌رسید اما پشت رنگ‌های شاد و شخصیت‌های فانتزی «نبرد با خرچنگ»، قصه‌ای تلخ پنهان شده است. قصه کودکی که باید با بیماری، ترس و سرنوشتی دشوار دست‌وپنجه نرم کند. مازیار محمدی‌نژاد در تازه‌ترین انیمیشن سینمایی خود سراغ موضوعی رفته که پرداختن به آن جسارت می‌خواهد. بااین‌حال، جسارت در انتخاب موضوع، تضمینی برای موفقیت در روایت نیست، اینجا فاصله میان نیت سازنده و تجربه تماشاگر، به یکی از بحث‌برانگیزترین ویژگی‌های فیلم تبدیل می‌شود.

   جزیره‌هایی که از ذهن کودکان سر برآورده‌اند

ایده اولیه «نبرد با خرچنگ» ظرفیت دراماتیک قابل‌توجهی دارد. پنج دریانورد در جهانی خیالی قدم به سفری می‌گذارند که هر ایستگاه آن تصویری از یکی از گرفتاری‌های درونی انسان است، ترس، ناامیدی، تردید و احساس ناتوانی در قالب سرزمین‌هایی مرموز جان می‌گیرند و قهرمان داستان باید از میان آنها عبور کند. این شیوه روایت، امتیاز مهم فیلم محسوب می‌شود، تبدیل اضطراب‌های ذهنی به موانع دیدنی می‌تواند برای کودکان جذاب باشد، به‌ویژه اگر کشف و ماجراجویی فرصت کافی برای نفس کشیدن پیدا کنند.

 

شخصیت‌های همراه قهرمان نیز ظرفیت خلق موقعیت‌های سرگرم‌کننده دارند، از کاپیتان فسقل با روحیه رهبری گرفته تا توتوی پرجنب‌وجوش و هپی هیپوی قدرتمند، هرکدام می‌توانند بخشی از جذابیت داستان را شکل دهند. با این‌حال، خطر اصلی از جایی آغاز می‌شود که شخصیت‌ها بیش از اندازه در خدمت انتقال پیام قرار می‌گیرند، در چنین وضعیتی، ماجراجویی به کلاس آموزش مهارت‌های زندگی شباهت پیدا می‌کند و شخصیت‌ها فرصت چندانی برای غافلگیر کردن مخاطب ندارند.

  سایه سنگین بیماری بر دنیای رنگارنگ

چالش … …