در ماه مارس، دونالد ترامپ تهدید کرد تأسیسات آبشیرینکن ایران را «بهطور کامل نابود کند؛ شاید همه آنها را». این تأسیسات برای زندگی در استانهای خشک جنوبی ایران حیاتیاند. ایران میگوید یکی از این تأسیسات در جزیره قشم بمباران شده است. بحرین، کویت و امارات متحده عربی نیز گفتهاند تأسیسات آبیشان با موشکهایی که گمان میرود از سوی ایران شلیک شده باشد، هدف قرار گرفته است.
در چنین شرایطی، حمله به تأسیسات آبی خود آمریکا در تابستان امسال اتفاقی قابل توجه بود، اما نباید غافلگیرکننده تلقی میشد.
در ۲۷ ژوئیه، شهر «میپل پلین» در نزدیکی مینیاپولیس وضعیت اضطراری اعلام کرد. همان روز، شرکت آب «کلایتون کانتی» در جورجیا که به ۳۰۰ هزار نفر در جنوب آتلانتا خدمات ارائه میدهد، پس از افت فشار و اختلال در شبکه، از مردم خواست آب را پیش از مصرف بجوشانند.
در مجموع، هکرها به تأسیسات آب و فاضلاب در دستکم هفت ایالت آمریکا نفوذ کردند؛ برخی گزارشها این رقم را بیش از ۱۲ ایالت اعلام کردهاند. مینهسوتا بیشترین آسیب را دید و ۳۰ سامانه آبرسانی محلی در آن تحت تأثیر قرار گرفتند. ارزیابیهای اولیه مقامهای آمریکایی حاکی از آن است که گروههای وابسته به ایران مسئول این حملات بودهاند.
هک سامانههای آب میتواند هم جریان آب را مختل کند و هم آن را برای نوشیدن ناامن سازد؛ هرچند تصور نمیشود حملات اخیر به چنین سطحی رسیده باشند.
پرسش اینجاست که آیا سیاستمداران آمریکا سرانجام پیش از موج بعدی حملات، برای بازدارندگی هکرها اقدامی جدی خواهند کرد یا نه.
در ۱۳ اوت، ایمی کلوبشار و آدام شیف، دو سناتور دموکرات، «قانون سپر سایبری آب» را ارائه کردند که از جمله اختیارات بیشتری برای آژانس حفاظت از محیطزیست آمریکا، EPA، در نظر میگیرد. با این حال، سرنوشت این طرح روشن نیست. …
