اهمیت این روند در آن است که پدافند هوایی ایران دیگر صرفاً بر پایه یک یا چند سامانه شناختهشده تعریف نمیشود، بلکه مجموعهای از تجهیزات با مأموریتهای مختلف در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. رادارهای دوربرد و میانبرد، سامانههای موشکی در بردهای مختلف، تجهیزات کشف و شناسایی، سامانههای فرماندهی و کنترل و واحدهای متحرک، اجزای مختلف این شبکه را تشکیل میدهند و هدف نهایی، ایجاد ساختاری است که بتواند با تهدیدهای متفاوت در ارتفاعها و فاصلههای گوناگون مقابله کند.
در سالهای گذشته نمونههایی مانند باور ۳۷۳، سوم خرداد، پانزده خرداد و خانواده موشکهای صیاد نشان دادند که ایران در حال حرکت به سمت تنوع بیشتر در تجهیزات دفاع هوایی است. این روند اکنون وارد مرحلهای شده که در آن تجربه عملیاتی نقش پررنگتری پیدا کرده است. به بیان ساده، تجهیزات جدید قرار نیست فقط بر اساس مشخصات طراحیشده روی کاغذ ساخته شوند، بلکه عملکرد آنها در شرایط واقعی و نقاط ضعف و قوت مشاهدهشده در میدان نیز میتواند در تکمیل نسلهای بعدی مؤثر باشد. …
