الگوی بازگشت تکنوکرات‌ها در بحران | آیا قدرت گرفتن گروه‌های ذی‌نفع و بازیگران دارای حق وتو، این سازوکار را از کار انداخته است؟

نخستین روزهای شهریور ۱۳۲۰ برای جامعه ایران با خبرهای هولناک آغاز شد. ارتش شوروی از شمال و نیروهای بریتانیا از جنوب و غرب وارد کشور شدند. ارتشی که رضاشاه سال‌ها برای سازمان‌دهی و تجهیز آن هزینه فراوان کرده و آن را نماد اقتدار حکومت خود می‌دانست، در برابر نیروهای متجاوز تاب مقاومت نیاورد و ظرف چند روز از هم پاشید. به این ترتیب، حکومتی که بر تمرکز قدرت، ارتش نیرومند و اقتدار دولت مرکزی بنا شده بود، ناگهان خود را در برابر بحرانی دید که برای مهار آن نه قدرتی داشت و نه ابزاری و در نهایت راهی جز پذیرش شکست پیش‌رویش باقی نماند. در چنین وضعیتی، رضاشاه سراغ مردی رفت که شش سال پیش، خودش مقدمات خانه‌نشینی‌اش را فراهم کرده بود. این سیاستمدار کسی نبود جز محمدعلی فروغی، ملقب به ذکاءالملک. سیاستمدار سالخورده‌ای که سال‌ها مغضوب و خانه‌نشین بود، در یکی از بحرانی‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران دوباره به نخست‌وزیری فراخوانده شد. طنز تاریخ این بود؛ مردی که در آغاز سلطنت رضاشاه نخستین رئیس‌الوزرای او شده بود، پایان سلطنتش را نیز مدیریت کرد. خبر مرتبط پل پیروزی؛ جاده شکست | جنگ جهانی دوم چگونه زیرساخت‌های ایران و معیشت مردم را به مسلخ برد؟ | کالبدشکافی اولین ابرتورم در ایران معاصر …