بازار
بچه‌ها معمولا پیش از رسیدن مینی‌بوس به رسم قرار چند ساله‌شان، در محل همیشگی با «جابزی» منتظر می‌ایستند. امروز هم مثل یکی از همان روزهاست. زهرا، گل‌صنم و مریم با شوق به سمت «جابزی» می‌دوند؛ این مینی‌بوس قاصد خوش‌خبری است که نوید ساعتی سرخوشی کودکانه را به آنها می‌دهد؛ جایی رها از وظایف دست‌وپا گیر بزرگسالی که بدون اینکه انتخابشان باشد، به آنها محول شده است.
مینی‌بوس در گلوگاه ورودی کوره آجرپزی که کوچه‌ای باریک است می‌ایستد؛ مسیری با دیوارهای بلند و قدیمی، کف‌پوشی از سیمان و تَلّی از خاک و چاله‌های کوچک آب، کابل‌هایی که روی دیوار رها شده‌اند و بند رخت‌هایی که زیر سنگینی لباس‌های خیس اهالی محله کمر خم کرده بودند. یک موتورسیکلت وسط کوچه پارک شده و کمی آن طرف تر برگ درختان اکالیپتوس روی زباله‌های قدیمی انباشته شده در محله سایه انداخته‌اند. «جابزی» قرار است چند ساعت از هفته را در این محل به بازی، آموزش، گفت‌وگو و دیده‌شدن کودکان اختصاص دهد.
احسان جوزاک - مدیر مرکز جابزی و دیگر اعضای گروه از مینی‌بوس پیاده می‌شوند؛ اینجا هر بخش، رنگ و نشانی از دنیای کودکان دارد. روی بدنه‌اش، خبری از ظاهر معمول یک سرویس مدرسه یا وسیله نقلیه اداری نیست. شخصیت‌های کارتونی، اِلِمان چرخ‌دنده‌ها، قطعات خودرو، رنگ‌ها و آدمک‌هایی که هرکدام قصه‌ای برای خود دارند، بدنه آن را پوشانده‌اند؛ نشانه‌هایی از دنیایی که قرار است کودک را به خود دعوت کند.
«جابزی» همان «جایی برای بازی» است که از دل آسیب‌های وارد شده به دنیای کودکان شکل گرفته و تلاش می‌کند با زبان بازی، داستان و آموزش، خود را به دنیای کودکان نزدیک کند. …
