شهرهای پیشرو از این گرما برای گرم کردن ساختمان‌های اطراف استفاده می‌کنند. روش رایج برای استفاده از این انرژی، نصب مبدل حرارتی در مسیر خروج هوای گرم از تونل یا ایستگاه است. هوای گرم به‌طور مستقیم وارد ساختمان نمی‌شود، بلکه گرمای آن به یک مدار آب یا سیال واسط منتقل می‌شود، سپس پمپ حرارتی دمای این انرژی را افزایش می‌دهد و آن را برای گرمایش ساختمان یا آب گرم مصرفی آماده می‌کند. در تابستان همین سامانه می‌تواند برای سرمایش به کار رود.
مزیت اصلی این فناوری، استفاده از انرژی است که پیش‌تر هدر می‌رفت. اگر ساختمان‌های اطراف مترو در فاصله کوتاهی از ایستگاه قرار داشته باشند، امکان ایجاد شبکه گرمایش محلی فراهم می‌شود. این شبکه می‌تواند خانه‌های مسکونی، مدرسه‌ها، استخرها، مراکز فرهنگی یا ساختمان‌های اداری را پوشش دهد. در نتیجه نیاز به دیگ‌های گازسوز کاهش پیدا می‌کند و در پی آن انتشار کربن پایین می‌آید.
در شهرهای سرد همچون استکهلم و هلسینکی، تقاضا برای گرمایش در بخش بزرگی از سال وجود دارد. این موضوع موجب می‌شود انرژی بازیابی‌شده از مترو مشتری و مصرف‌کننده بیشتری داشته باشد. اگر گرمای مترو در طول فصل سرد تولید شود، می‌توان آن را به آب گرم شبکه شهری منتقل کرد و برای گرمایش آپارتمان‌ها یا ساختمان‌های عمومی به کار برد. …
دانلود از کافه بازار
