[شجاع‌الدین ابراهیمی] سرگرمی‌مان لگد زدن به آرزوهای باطل‌ است

امروز نیز نسل همدرد خود را خوب می‌شناسم. ما در خانه‌هایی یخ‌زده از فقر بزرگ شده‌ایم و حیات استخوانی هستی خویش را با دردهایی بی‌صدا ادامه داده‌ایم. در احتضاری طولانی، کینه‌های کبودِ جوانه‌زده در زخم‌های زهرآگین شعورمان را باور کرده‌ایم.

نسل من از دیرباز تاریخ، نه نامی برای بردن داشته است و نه نانی برای خوردن؛ و درست از هنگامی که اژدهای خفتهٔ سرمایه بیدار شد و زمستان احتکار آغاز گردید، لحظه‌ای در بهار زندگی نکرده‌ایم تا دنیا را زیبا و هستی را مقدس ببینیم.این را حتی کودکان نازادهٔ ما نیز می‌دانند؛ کودکانی که باید پیر به دنیا بیایند، در کوچه‌های بن‌بست محرومیت بزرگ شوند و سرانجام، در تابوت‌های قسطی، به دیار مرگ کوچ کنند.

آه، که چه حکایتی است!

باید زندگی را به تماشای مرگ خویش بگذرانیم و تنها سرگرمی‌مان لگد زدن به آرزوهای باطل‌مان باشد. باید تازیانه‌ای به دست خدا داد، حلقوم را نقاره کرد و به محرومانی که به‌جای اسکناس، اشک در دست … …