تهران هنوز کودکان دوست ندارد

مفهوم شهرهای دوستدار کودک که نخستین‌بار «یونیسف» آن را ایجاد کرد، حالا ۳۰ساله است. این ابتکار شهرها را تشویق می‌کند تا برای بهبود زندگی کودکان تلاش کنند. از اصول بنیادین شهرهای دوستدار کودک می‌توان به عدم تبعیض میان کودکان، حق حیات، بقا و رشد، حق مشارکت و قرار دادن منافع کودکان به‌عنوان یک ملاحظه اصلی در تصمیمات و سیاست‌های شهری اشاره کرد. در ایران، نخستین تلاش‌ها برای ایجاد شهر دوستدار کودک متعلق به دهه ۸۰ بود. فعالان شهری در شهر اوزِ استان فارس، بدون مصوبه و لایحه و دستور، به فکر ایجاد فضاهای امن برای حضور کودکان در شهر افتادند. آن‌ها با دست خالی، فضای سبز را گسترش دادند، زمین ورزش و رمپ ایجاد کردند و حتی آموزش پیمان‌نامه حقوق کودک را هم ترویج کردند. بعد از اوز، در چند سال اخیر، شهرهای دیگری هم به‌عنوان پایلوت شهر دوستدار کودک انتخاب شدند. سال ۹۷، اما نقطه عطفی برای کسانی بود که می‌خواستند برای کودکان فعالیت کنند. «سازمان دهیاری‌ها و شهرداری‌های وزارت کشور»، آیین‌نامه اجرایی شهرهای دوستدار کودک را ابلاغ کرد. البته پیش از آن، در شهرهایی مانند تهران، آیین‌نامه اجرایی شهر دوستدار کودک تصویب شده بود. سرانجام در سال ۱۴۰۰، اتفاق ویژه‌تری برای کودکان در شهر افتاد: «شورای‌عالی شهرسازی و معماری» الزامات و ضوابط عام شهر دوستدار کودک را تصویب کرد؛ مصوبه‌ای که بر حضور همه کودکان در همه فضاهای عمومی شهرها تأکید داشت، از ایجاد محیطی ایمن و شاد برای بازی و پرورش خلاقیت کودکان نام برده بود و اصرار داشت که باید زیرساخت‌های فنی و عمرانی برای حضور کودکان در شهر ایجاد شود. این مصوبه در آن دوره، بسیاری از فعالان حوزه کودک را خرسند و به آینده کودکان در شهرها امیدوار کرد. اما این مصوبه‌ها، الزامات و آیین‌نامه‌ها تا چه اندازه شهری مانند تهران را دوستدار جمعیت یک‌ونیم میلیون کودک و نوجوان زیر ۱۵ سالش کرده است؟ مطالعات تازه چه می‌گویند؟ …