پلی طلایی برای عقب‌نشینی ترامپ

برخی از تحلیلگران به‌درستی بر این باورند که ترامپ در پرونده ایران بر سر دوراهی ایستاده است، یا آبرویش برود یا به زور نظامی متوسل شود. به این ترتیب، از آنجا که ترامپ بیش از هر چیز نگران آبروی خویش است، بعید نیست گزینه نظامی را برگزیند، چرا که تصویری که او از خود در ذهن دارد برایش مهم‌تر از وعده‌هایی است که درباره پرهیز از جنگ به مردمش داده است.

این تحلیل را باید جدی گرفت. ترامپ سیاست را در ترازوی برد و باخت شخصی می‌سنجد. برای او بازنده به نظر رسیدن در نگاه دیگران بسیار بدتر از آن است که پیش خود بازنده باشد. اگر چنین است، پرسشی تلخ پیش روی ماست. وقتی ممکن است سرنوشت میلیون‌ها ایرانی به غرور زخمی یک نفر گره بخورد، ما چه باید بکنیم؟ آیا باید همچنان بر این زخم نمک بپاشیم، یا راهی بیابیم که انگیزه جنگ را از دست او بگیریم؟

بخشی از تریبون‌های رسمی و رسانه‌های تندرو ما گویی وظیفه خود می‌دانند هر روز ترامپ را تحقیر کنند، پیروزی اعلام کنند و او را شکست‌خورده و درمانده نشان دهند. این کار شاید در داخل شوری بیافریند و مخاطبانی را راضی کند، اما در محاسبه راهبردی معنایی جز این ندارد که به همان انگیزه‌ای سوخت می‌رسانیم که باید به‌جد از آن حذر کرد.

هر بار که ترامپ را بی‌آبروتر از گذشته جلوه می‌دهیم، او را یک گام به سوی گزینه‌ای می‌رانیم که به گمان خودش آبرویش را بازمی‌گرداند. این کار بیشتر به یک حماسه‌سرایی رسانه‌ای می ماند که هزینه‌اش را نه گویندگان ناپخته و گزافه‌گویش، بلکه مردم و کشور می‌پردازند.

اگر موتور محرک ترامپ آبروست، راه جلوگیری از جنگ بازی کردن هر چه بیشتر با آبروی او نیست. شاید راه این باشد که معادله را وارونه کنیم، به گونه‌ای که جنگ در ذهن او نه راه نجات آبرو، بلکه وسیله بربادرفتن باقیمانده آن باشد. این کار دو بال دارد.

بال نخست، نشان دادن هزینه واقعی جنگ برای خود ترامپ است. او پیش‌تر پس از حملات گذشته بارها اعلام پیروزی کرد و از نابودی توان ایران سخن گفت. باید به صورتی روشن و از زوایای مختلف به او فهماند که جنگ دوباره در حکم اعترافی پرهزینه برای آبروی خود اوست، اعتراف به اینکه آن پیروزی ناتمام یا نمایشی بوده است. جنگ دوباره همچنین یعنی بالا رفتن قیمت سوخت در آمریکا، آن هم در فضای انتخابات میان‌دوره‌ای. یعنی شکستن وعده پایان جنگ‌های بی‌پایان، که بخش مهمی از … …