مهدی اکنون در محلهای حوالی شادآباد تهران، در خانهای تقریباً مخروبه زندگی میکند؛ خانهای که به گفته خودش، به صورت موقت و از سوی فردی خیر در اختیار او قرار گرفته است.
او به خبرنگار اجتماعی رکنا میگوید: «این خانه را یک فرد خیر به عنوان کمک، به صورت موقت در اختیارم گذاشته است.»
اما همین سرپناه موقت نیز ممکن است بهزودی از او گرفته شود. مهدی میگوید چند ماهی است صاحبخانه به او اعلام کرده که قصد دارد خانه را بازسازی کند و از او خواسته به فکر محل دیگری برای زندگی باشد.
برای فردی که با ضایعه نخاعی گردنی شدید زندگی میکند، پیدا کردن خانهای مناسب فقط به معنای پرداخت اجارهبها نیست. خانه باید حداقل امکانات لازم برای رفتوآمد و زندگی فرد دارای معلولیت را داشته باشد؛ موضوعی که پیدا کردن یک سرپناه مناسب را دشوارتر و پرهزینهتر میکند.
مهدی درباره شرایط زندگیاش میگوید: «درآمد قابل توجهی ندارم.»
حالا او با دو نگرانی همزمان روبهروست؛ از یک سو خانهای که در آن زندگی میکند موقت است و باید تخلیه شود و از سوی دیگر، درآمدی ندارد که بتواند با اتکا به آن خانهای مناسب برای شرایط جسمی خود اجاره کند.
مسئله برای مهدی تنها «نداشتن خانه» نیست؛ او به سرپناهی نیاز دارد که متناسب با شرایط یک فرد دارای معلولیت شدید باشد. خانهای که بتواند بدون ایجاد مانع و خطر، در آن زندگی کند و حداقل امنیت و آرامش را داشته باشد.
روایت مهدی، تصویری از یکی از دشوارترین ابعاد زندگی افراد دارای معلولیت شدید است؛ زمانی که محدودیت جسمی با فقر و ناامنی مسکن گره میخورد و حتی سقفی که برای مدتی پناهگاه فرد بوده نیز تضمینی برای ماندن ندارد.
اکنون پرسش این است که در چنین شرایطی، سهم حمایتهای اجتماعی و نهادهای مسئول از زندگی فردی مانند مهدی چیست؟ آیا فردی با معلولیت شدید که درآمد قابل توجهی ندارد، باید برای یافتن سرپناهی مناسب، میان خانههای نامناسب و کمکهای موقت سرگردان بماند؟
مهدی امروز بیش از هر چیز به یک سرپناه امن و متناسب با شرایط جسمیاش نیاز دارد؛ سرپناهی که «موقت» نباشد. …
