بازار
فرهیختگان نوشت:
انتشار خبر نامه جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا به سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران در۷ آبان ۱۴۰۵، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که آیا واشنگتن به دنبال تغییر مسیر در مواجهه با تهران است یا تلاش می‌کند در کنار تهدیدهای نظامی، از ابزار دیپلماسی برای پیشبرد همان اهداف قبلی استفاده کند؟
بنابر گزارش رسانه‌ها، نامه در تهران دریافت شده، اما تا زمان انتشار این گزارش پاسخی به آن داده نشده است. روزنامه وال‌استریت ژورنال به نقل از منابع خود گزارش داده که نامه به دستور دونالد ترامپ و با هدف بررسی امکان ازسرگیری مذاکرات ارسال شده است.
تاکنون متن کامل نامه به‌طور رسمی منتشر نشده و درباره جزئیات آن روایت‌های متفاوتی وجود دارد؛ بنابراین، آنچه می‌توان با اطمینان بررسی کرد، اصل خبر مکاتبه و جایگاه آن در مجموعه رفتار‌های آمریکاست.
مکاتبه معاون رئیس‌جمهور آمریکا با دبیر شورای عالی امنیت ملی را نباید به‌تنهایی نشانه یک تحول بنیادین دانست. واشنگتن پیش‌تر نیز در مقاطع مختلف، هم‌زمان با تهدید و اعمال فشار، مسیر ارسال پیام و مذاکره را باز نگه داشته است. تفاوت مهم در شرایط فعلی، زمان‌بندی نامه، شرایط داخلی آمریکا و اختلاف دوطرف بر سر ترتیب حل مسائل است؛ اختلافی که می‌تواند تعیین کند دیپلماسی به پایان پایدار جنگ منجر می‌شود یا صرفاً فرصتی برای مدیریت موقت بحران خواهد بود؟
ارسال پیام دیپلماتیک هم موضوع جدیدی نیست و هم الزاماً معنای کنترل تنش نمی‌دهد. ایران و آمریکا حتی پیش از جنگ رمضان، پیشرفت‌هایی در مذاکرات داشته‌اند، اما بلافاصله پس از آن، به کشورمان تجاوز کرده‌اند؛ بنابراین دولت آمریکا ممکن است هم‌زمان از تحریم، تهدید نظامی، رایزنی با میانجی‌ها و ارسال نامه استفاده کند؛ ابزار‌هایی که در ظاهر با هم متفاوت هستند، اما هدف یکی است؛ تحمیل تسلیم. …
