به گزارش عصرایران، حقانی در مصاحبه با مجله "خط" این مطالب را مطرح کرده است. مجله خط درباره حقانی نوشت: "همرزم جانباز آقا مجتبی، دوستی اش با ایشان را از همان دههی شصت و در ایام نوجوانی، ابتدا در مدرسه علوی و بعد از آن هم در جبهه و در گردان حبیب بن مظاهر لشکر ۲۷ آغاز کرده است. دوستیای که تا به امروز ادامه دارد. حجتالاسلام و المسلمین محمدمهدی حقانی، تولیت مدرسه علمیه آلیاسین و گردآورندهی مجموعهی ۱۰ جلدی «منشور حوزه و روحانیت» است."
بخش هایی از این مصاحبه به این شرح است: راجع به حاج آقا مجتبی هیچ کس هیچ اقدام و تلاشی برای رهبری ایشان نمی کرد. خود ایشان هم مطلقاً اجازه این کار را نمیدادند و علیرغم دیدارها و جلسات زیادی که داشتند، از دیدارهایی که امکان داشت در آنها شائبهی این مسئله به وجود بیاید، به صورت جدی پرهیز میکردند؛ از جمله دیدار با نمایندگان مجلس خبرگان رهبری. خودشان میگفتند: بیایید من با خونم مینویسم که من به دنبال این مسئله نیستم که بعضیها طرح میکنند.
در این شرایط و با توجه به اینکه بیش از این اتفاقات نام ایشان در خود خبرگان هم مطرح نشده بود، به نظر میرسد جز اینکه عنایتی از سوی حضرت (ع) شده باشد و عباء را خود حضرت (ع) روی دوش ایشان انداخته باشند، امر دیگری دخیل نباشد. مهمترین مسئله و عمده در رابطه با ایشان این است و الا از این سو، سابقهای برای این مسئله و برنامهریزی برای آن، وجود نداشته است.
در زندگی شخصی رهبر شهید بسیار زاهد بودند و همسر ایشان اگر زهدشان از آقا بیشتر نبود به اندازه آقا زاهد بودند. در این مسئله آقا مجتبی هم برجسته هستند. ایشان حتی پول چای را با دفتر حساب میکردند.
یکی از دوستانی که اخیراً در همین دفتری که الآن دیگر نیست و از بین رفته، خدمت حاج آقا مصطفی رسیده بود، نقل میکرد که حاج آقا مصطفی مطالبی میگفتند و من میخواستم این مطالب را بنویسم. روی میز کاغذهای خیلی کوچکی بود، پرسیدم میتوانم از این کاغذها استفاده کنم؟ گفتند آنها را نمیدانم و یک کاغذی از جیبشان درآوردند و فرمودند: این حلال و طیب و طاهر است. …
