نسلی که فراموش نمی‌کند

 در حیاط مدرسه‌ها در دست‌های کوچک و پرچم‌هایی که  به اهتزاز در می‌آیند، نام‌هایی زنده‌اند که صاحبانشان دیگر پشت نیمکت‌های کلاس نمی‌نشینند. کودکانی که آرزو داشتند بزرگ شوند، پزشک شوند، معلم شوند، آینده بسازند و روزی با کیف‌های مدرسه‌، قصه‌های شیرین کودکی را برای فرزندانشان تعریف کنند. میناب فقط یک نام روی نقشه ایران نیست. میناب زخمی است که بر قلب همه مادران، پدران، معلمان و دانش‌آموزان این سرزمین نشسته است. زخمی که هر بار با شنیدن صدای زنگ مدرسه، با دیدن نیمکت‌های خالی و با نگاه معصومانه کودکان، دوباره تازه می‌شود. برای همین روز دانش‌آموز و  13 آبان امسال  با نام کودکان شهید میناب گره خورده و فریاد مرگ بر آمریکا از هر مدرسه‌ای در شهرهای سراسر ایران به گوش می‌رسد، فریادی که از سر استکبارستیزی سرداده می‌شود و داغ سنگین دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب را زنده می‌کند.

 

ما نمی‌ترسیم

رستا، دانش‌آموز کلاس ششمی است، حرف‌هایش از دردی می‌گوید که شاید برای سن ‌و سالش بزرگ باشد. عکس یکی از دخترکان شهید میناب را محکم در آغوش گرفته. وقتی از شهدای میناب حرف می‌زند، بغض می‌کند. رستا می‌گوید: «ما از هیچی نمی‌ترسیم. اگر می‌ترسیدیم شهید نمی‌شدیم.»

کمی آن طرف‌تر زیر تصویر بزرگ بچه‌های میناب، دخترکی دست مادرش را گرفته و پرچم ایران را تکان می‌دهد. نامش نازنین است، هشت ساله و کلاس دوم. شاید خیلی از جنگ و اندوه و غم نبود بچه‌های میناب نداند، اما می‌داند برای چه به تظاهرات آمده: «آمده‌ام از کشورم دفاع کنم.»

اینجا 13 آبان فقط یک مناسبت در تقویم نیست، پیوندی است میان شادی کودکانه و اندوهی عمیق، میان آرزوهای ناتمام و مسئولیتی که بر دوش نسل امروز گذاشته شده است.

طاها  نوجوان 15 ‌ساله‌ با دوستانش به تظاهرات آمده: «از چند روز پیش برای 13 آبان آماده شدیم. شعارها را مرور کردیم تا بی‌وقفه شعار بدهیم، اما هیچ شعاری بهتر از مرگ بر آمریکا نیست. … …