سالک مدرن شرقی

  غزل رضایی ثانی  /    سروش دباغ، پژوهشگر فلسفه اخلاق و روان‌درمانگر که از نوجوانی شیفته اندیشه ژرف سپهری بوده، در این زمینه صاحب آثاری چون «در سپهر سپهری» و «فلسفه لاجوردی سپهری»، «نبض خیس صبح، سالک مدرن شرقی» و... است و سال‌هاست با رویکردی اگزیستانسیال به واکاوی زیست‌‌جهان سهراب سپهری می‌پردازد. او در این گفت‌وگو با بازخوانی تحول فکری و زبانی سهراب، از «صدای پای آب» تا «حجم سبز»، سپهری را «سالک مدرن شرقی» می‌نامد؛ متفکری مرگ‌آگاه و مستقل از جریان‌های فکری زمانه، تصویری تازه از امر متعالی خلق کرد و افقی نوین در معنویت معاصر و سلوک وجودی، پیش‌ روی انسان امروز گشود.

 در مقدمه کتاب «فلسفه لاجوردی سپهری» از چگونگی شکل گرفتن علاقه خود به سهراب سپهری و آثار او گفته‌اید. می‌خواهیم کمی به عقب بازگردیم؛ این کشش قلبی به سوی سهراب از کجا آغاز شد؟ آیا این یک جرقه ناگهانی بود که در میان تلاطم درس و تحصیل در شما شعله‌ور شد یا میراثی بود که از سال‌های دورتر و دوران پیش از دانشجویی با خود همراه داشتید؟ …