در اواخر دهه ۹۰، سینمای جهان در آستانه وقوع یک پیوند بزرگ بود: استیون اسپیلبرگ قرار بود دنیای جادویی جی.کی. رولینگ را به پرده نقره‌ای بیاورد. اما تاریخ به گونه‌ای دیگر رقم خورد. اسپیلبرگ نه تنها این پروژه عظیم را رها کرد، بلکه مسیر حرفه‌ای‌اش را به سمت آثاری تاریک‌تر و شخصی‌تر تغییر داد.

در سینمای استنلی کوبریک، چشم‌ ها فقط یک جزئیات بصری نیستند، آنها به ابزاری برای روایت، تعلیق و نفوذ به ذهن شخصیت‌ ها تبدیل می‌ شوند. کوبریک با استفاده از نماهای بسته و نگاه‌ های مستقیم به دوربین، حس اضطراب، قدرت و گاهی جنون را به شکلی کم‌ نظیر به مخاطب منتقل می‌ کند.

در سینمای استنلی کوبریک، چشم ها فقط یک جزئیات بصری نیستند، آنها به ابزاری برای روایت، تعلیق و نفوذ به ذهن شخصیت ها تبدیل می شوند. کوبریک با

فیلم سینمایی «دکتر استرنج‌لاو: چگونه یادگرفتم دست از هراس بردارم و به بمب عشق بورزم» ‏(۱۹۶۴) ساخته استنلی کوبریک، ساعت ۱۸ پنجشنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

از استنلی کوبریک تا وودی آلن، از فدریکو فلینی تا فرانسوا تروفو می‌توانید نظر آنها را درباره نقد و منتقدان فیلم در اینجا بخوانید.

ایبل فرارا، کارگردان سینما، می‌گوید تماشای آثار کوبریک، کاملاً غوطه‌ورکننده، بی‌نقص، خونسرد، الهام‌بخش و از همه مهم‌تر افتادگی‌آموز بود.

کوبریک هنگام صحبت درباره «قلاف تمام فلزی» در یک‌مصاحبه گفت یکی از ویژگی‌های جنگ، دستکاری واقعیت‌های جنگ توسط تکنوکرات‌ها و روشنفکران طماع واشنگتن بود و سران آمریکا در آن‌دوران، سربازان ارتش را به دروغ و با اغراق در زمینه تعداد کشته‌های طرف مقابل، تشویق می‌کردند.

فیلم پرتقال کوکی ( A Clockwork Orange , ۱۹۷۱)، ساخته‌یاستنلی کوبریک و اقتباسی از رمان آنتونی برجس، اثری جنجالی و پیشرو در سینمای قرن بیستم است که با زبان بصری خیره‌کننده، روایت جسورانه و پرسش‌های فلسفی عمیق، مخاطب را به تأمل در مفاهیم پیچیده‌ی اخلاق، اختیار انسانی، و ماهیت خشونت دعوت می‌کند.

استنلی کوبریک در «بری لیندون» (۱۹۷۵)، با ظرافتی بی‌مانند و طنزی گزنده، داستان تراژیک ردموند بَری (رایان اُنیل)، جوانی ایرلندی را روایت می‌کند که در قرن هجدهم از فقر به سوی اشرافی‌گری گام برمی‌دارد.