بازار
وی ادامه می‌دهد که پس از انقلاب اسلامی، مسئله هویت در قالبی تازه و با تأکید بیشتر بر هویت اسلامی پیگیری شد و تا اواخر دهه ۷۰ خورشیدی، پیش از ظهور جریان‌های نظری جدید، در بخش‌های مختلف فرهنگ جامعه ایران جایگاه غالبی داشت. از نگاه عابدینی، معماری نیز به‌عنوان یکی از مهم‌ترین جلوه‌های فرهنگ اجتماعی، همواره در خط مقدم بازتاب این تحولات و شیوه‌های مواجهه با هویت قرار داشته است.
ابهام در مفهوم هویت و پیامدهای آن در معماری
عابدینی معتقد است هویت طی دهه‌های گذشته به یکی از کلیدواژه‌های اصلی گفت‌وگو درباره معماری ایران تبدیل شده و همچنان از پرکاربردترین مفاهیم در این حوزه به شمار می‌رود. بااین‌حال، پیچیدگی این مفهوم و نبود تعریفی منسجم از آن در عرصه نظریه و عمل، اتخاذ موضعی روشن درباره هویت معماری را دشوار کرده است.
به استدلال وی، بخش مهمی از این دشواری به پرسش‌هایی اساسی بازمی‌گردد؛ از جمله اینکه آیا هویت باید در شکل و ظاهر بنا نمایان شود یا باید آن را در محتوای تجربه شکل‌گیری معماری جست‌وجو کرد؟ آیا هویت صرفاً بازتاب گذشته است یا می‌تواند وضعیت کنونی جامعه را نیز صورت‌بندی کند؟ همچنین باید آن را پدیده‌ای ثابت و وابسته به یک دوره تاریخی دانست یا مفهومی پویا که از مجموع دوره‌ها و تجربه‌های زیسته شکل می‌گیرد؟ …
