دولت عراق برای تامین برق این کشور به ۳۵هزار مگاوات برق نیاز دارد و حدود ۱۲هزار مگاوات آن با واردات ۵۰میلیون مترمکعب گاز از ایران تولید میشود. در چنین شرایطی، واشنگتن عملا از بغداد میخواهد وابستگی را کنار بگذارد که جایگزین آن هنوز آماده نیست. از همین رو، پرونده گاز دیگر صرفا یک معامله انرژی نیست؛ به آزمونی برای استقلال سیاست انرژی عراق و توان بغداد برای انتخاب میان فشار آمریکا و امنیت برق خود تبدیل شده است. به عبارت ساده، مساله برای بغداد فقط تامین سوخت نیست؛ مساله حفظ برق است. وقتی قطع مقطعی گاز ایران در گذشته به خروج چند هزار مگاوات از ظرفیت نیروگاهی عراق منجر شده، دولت عراق نمیتواند ریسک قطع کامل جریان را صرفا بر اساس ملاحظات تحریمی بپذیرد. در نتیجه، مقاومت بغداد را نمی توان به معنای حمایت سیاسی از تهران تفسیر کرد. بخشی از این مقاومت، واکنش مستقیم یک دولت به محدودیتهای فنی و هزینههای اجتماعی قطع عرضه است. …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۶/۰۱
دوراهی بغداد؛ تهران یا واشنگتن؟
فشار فزاینده واشنگتن بر بغداد برای توقف واردات گاز ایران، همزمان با تشدید کارزار فشار حداکثری علیه تهران، فراتر از یک اختلاف تجاری است. آمریکا میکوشد هزینه فشار اقتصادی بر ایران را به شرکای منطقهای آن منتقل کند؛ حال آنکه عراق هنوز از نظر زیرساختی و اقتصادی آماده قطع این وابستگی نیست. این فشار البته تازه نیست: واشنگتن از سال ۲۰۱۸بغداد را به کاهش واردات گاز ایران واداشته، اما مقامهای عراقی همواره تاکید کردهاند برای یافتن جایگزین به زمان نیاز دارند؛ زیرا گاز ایران مستقیما به پایداری شبکه برق عراق گره خورده و به لحاظ قیمتی هم نسبت به سایر رقبا مقرون بهصرفهتر است.

این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اکنون این فشار در شرایطی تشدید شده که برق همچنان یکی از آسیبپذیرترین بخشهای اقتصاد عراق بوده و نیروگاههای مهم مرکز و جنوب به گاز ایران وابستهاند. 



















































































































