«سرخ و سیاه» یکی از همان نمونه‌هاست؛ جایی که به نظر می‌رسد آیدا پناهنده توانسته از ویژگی‌هایی در بازی پیروزفر استفاده کند که شاید در بعضی آثار کمتر دیده شده بود. پیروزفر همیشه بازیگری بوده که حضور، چهره و کاریزمای خاصش بخشی از جذابیت او را ساخته، اما تفاوت زمانی اتفاق می‌افتد که این جذابیت فقط به ظاهر و سکوت‌های طولانی محدود نشود و تبدیل به یک شخصیت واقعی روی پرده شود.
البته درباره پارسا پیروزفر نمی‌شود فقط با موج‌های فضای مجازی قضاوت کرد. او بازیگری است که کارنامه‌اش نشان می‌دهد در انتخاب و اجرای نقش، وقتی جهان اثر و نگاه کارگردان با توانایی‌هایش هماهنگ شود، می‌تواند بسیار متفاوت ظاهر شود.
یکی از نمونه‌های جالب، فیلم «مهمان مامان» به کارگردانی داریوش مهرجویی است؛ جایی که پیروزفر برخلاف تصویر معمولی که بسیاری از مخاطبان از او به‌عنوان یک چهره جذاب و آرام داشتند، نقش جوانی گرفتار اعتیاد را بازی کرد. این نقش نیاز داشت که بازیگر از آن ظاهر مرتب و تصویر همیشگی فاصله بگیرد و یک شخصیت آسیب‌دیده و فرسوده را بسازد؛ کاری که پیروزفر توانست از پس آن بربیاید.
در «تی‌تی» به کارگردانی آیدا پناهنده هم دوباره این همکاری نشان داد که این کارگردان چگونه می‌تواند از جنس بازی متفاوت پیروزفر استفاده کند. او در این فیلم نقش ابراهیم، استاد فیزیک و پژوهشگری درگیر بیماری و بحران‌های شخصی را بازی می‌کند؛ شخصیتی که بیشتر از آنکه به جذابیت ظاهری تکیه کند، نیازمند نمایش تنهایی، پیچیدگی‌های ذهنی و ضعف‌های انسانی بود. همه نقش‌ها برای پیروزفر به یک اندازه جواب نداده‌اند …
دانلود از کافه بازار
