از جیبهای شهر خون متلاشیشده میتراود و رودبارهای اضطراب در کوچهها جریان دارد. صدای زخمی مفصلهای کودکان تکهتکهشده، با شیون زنگدار مادران سیهپوش، رودهای متشنج فریاد معصومیت را پرطنین ساخته است. از کوچههای مجاور، اعضای مضاعف و قطعهقطعهشده ابدان بر قایق دستها با آسمان سایش مییابند و معجزه تعادل همچنان استوار است.
بر پهنه مسیر آزمون ایمان، ای متوفای سبزفام! در رحیل آبی عشق، الفبای فاصله من با تو هرگز نگارش نیافته و خطوط لال جدایی میان ما سخت بیمعنی است؛ گرچه میدانم با رؤیت این جنایات سیاه، اندکاندک به فصل خاکستری توقف قلب نزدیک میشوم، اما دیوار زانوانم در ادامه راهت نخواهد لرزید.
گرچه از اندوه همرنگ خاکستر شوم، اما در روشنای مرطوب عبادت، بار دیگر سبز خواهم شد؛ چونان درختی مایع، با ریشههای آبزی و قامتی به بلندای بهار. چهره باران را در باغ گریههای پاییزی خواهم بوسید.
حرفهای نمور فاصلهها در فرهنگ مکتب یگانگی ما واژههایی ناشناساند. ای متوفای سبزفام! در فصل سترون شادی، در عصر اقتدار یخ، حرارت قلبهای ما از کورههای آفتاب است؛ از شریان ستاره، از لبخند … …

![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.webp)
دانلود از کافه بازار![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)








































































































![[سمیه میرزایی] قانون کجاست؟](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t0isf.jpg)























































