برخلاف باقی مدلهای ماشینآلات، کمپرسور اسکرو هیچ نمونهای طبیعی نداشته و از روی طبیعت الگو نگرفته است. از آنجا که بلوئرهای مدل روتس توان دستیابی به نسبت فشار بالا ندارند، لیسهولم کمپرسور اسکرو مارپیچی را توسعه داده و سپس به طور گسترده به باقی شرکتها حق ساخت آن را واگذار کرد. همهی این اتفاقات با آغاز دههی ۱۹۵۰ میلادی گره خورده است، پس از پایان جنگ بزرگ.
موتور قرار نیست انرژی خرج تولید توانی کند که چرخها به آن احتیاج ندارند. خودروهای برقی در ترافیک شهری پیروی دستورالعمل «همیشه با حداکثر توان کار کن» نیستند.
پس کمپرسور اسکرو ماشین نسبتا جدیدی است و قطعا از خودروهای سواری جدیدتر محسوب میشود. نخستین کمپرسور روغنی را Howden و SRM در ۱۹۵۴ توسعه دادند و همانطور که حدس میزنید، اطلس کوپکو اولین کمپرسور روغنی تجاری را در سال ۱۹۵۷ به بازار عرضه کرده است. پایان عصر چکش و سندان؛ ظهور زور هوشمند
برای دههها اتاق کمپرسور صنعتی جایی برای اعمال قدرت کنترلنشده بود. در اتاق کمپرسور موتوری بزرگ، حال دیزلی یا الکتریکی، با سرعتی ثابت واحد را تامین میکرد و کمپرسور یا با تمام قوا کار میکرد یا در حالت بیبار انرژی را هدر میداد. اما این تکنولوژی نیز در حال سیر عمر و روند طبیعی زیست خود است. کمپرسورهای سنتی همان معادل صنعتی خودروهای قدیمی پرمصرف هستند که دستگاههایی قدرتمند ولی ناکارآمد بودند.
سازندگان کمپرسور همیشه با این سوال مواجه بودهاند که وقتی کارخانه تمام ظرفیت کمپرسور اسکرو را لازم ندارد چه کنیم؟ درایو سرعت متغیر یا VSD …
