این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
بحرانهای اقلیمی بیشتر از آنکه شکست در فناوری یا مهندسی آب و خاک باشند، محصول فروپاشی معنا و صورتبندی رابطهی انسان با زمیناند. بومشناسی علوم انسانی در حقیقت فراخوانی برای بازاندیشی، شکستن مرز فرهنگ و طبیعت و به رسمیت شناختن حافظهی زیستی زمین است. سالهاست که مواجهه با فجایع زیستمحیطی، از فرونشست دشتها و تالابها گرفته تا مرگ خاموش جنگلهای هیرکانی و زاگرس، در راهحلهای محاسباتی و تکنیکمحور خلاصه شده است. حفر چاههای عمیق، سدسازیهای لجامگسیخته، انتقالهای پرهزینهی آب و طرحهای آماری، بحران را موقتاً رفع میکنند، بدون آنکه به ریشههای مشکل بپردازند. این رویکرد بر این پیشفرض استوار است که طبیعت صرفاً مجموعهای از منابع و ارقام بیجان است و میتوان با ابزارهای مهندسی بر آن مسلط شد. اما مشکلات موجود نشان میدهند که بحرانهای اقلیمی، در واقع، بحران در معنا و اخلاق زیستن و خطای ادراک ما از هستیاند. اینجاست که شاخهی میانرشتهایِ بومشناسی علوم انسانی ضرورت تاریخی خود را نشان میدهد.بومشناسی علوم انسانی یا علوم انسانی زیستمحیطی، صرفاً افزودن چند واژهی جدید یا ستایش طبیعت در متون ادبی و فلسفی نیست. این حوزه رویکردی معرفتشناختی و میانرشتهای است که شاخههای گوناگونی را کنار هم قرار میدهد؛ از فلسفهی محیطزیست، نقد بومگرایی و انسانشناسی چندگونهای گرفته تا تاریخ محیطزیست، جغرافیای فرهنگی و بومشناسی زبانی. هدف این رویکرد، به چالش کشیدن بنیادیترین پیشفرضهای مدرنیته است. …


دانلود از کافه بازار






































































