تجمعات شبانه جلوه‌ای از ایستادگی و فرصتی برای تقویت روحیه مسئولان بوده، آن هم در شرایطی که کشورمان با تهدیدات مستمر دشمن روبه‌رو است. حضور خیابانی، هرقدر پرشور و گسترده، به‌خودی‌خود نشان نمی‌دهد شکاف‌های اجتماعی کاهش یافته، اعتماد عمومی ترمیم شده یا گروه‌های مختلف جامعه، خود را در سرنوشتی مشترک سهیم می‌دانند. تفاوت میان این دو آن است که انسجام درون‌گروهی بر اشتراکات یک طیف استوار است، اما همبستگی ملی به یک نقطه مشترک میان همه ایرانیان نیاز دارد که در شرایط جنگی، باید ایران و دفاع از تمامیت ارضی آن باشد.
ایرانیان، با وجود تفاوت‌های سیاسی و فکری، نگران سرنوشت کشورند، با مداخله و تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل مخالف هستند و از ایران دفاع می‌کنند. بخش بزرگی از این سرمایه اجتماعی می‌توانست در تجمعات شبانه نیز حضور پیدا کند، به‌ویژه اگر از همان ابتدا نشانه‌های روشنی از تلاش برای شکل‌دادن به اجماعی ملی، فراتر از مرزبندی‌های سیاسی، دیده می‌شد. با گذشت زمان، تجمعات به‌تدریج چهره‌ای یکدست‌تر پیدا کرد. در برخی از آنها، شعارهای تفرقه‌افکنانه سر داده شد و بعضی سخنرانان، به‌جای تمرکز بر تهدید خارجی، رئیس‌جمهور، رئیس مجلس و شماری از مسئولان سابق را هدف حمله قرار دادند. این روند، فرصت گسترش دایره همراهی ملی را محدود کرد، اما هنوز هم می‌توان افقی فراگیرتر پیش‌روی این تجمعات گشود که در آن دفاع از ایران به معنای تأیید بی‌قیدوشرط یک جریان سیاسی نباشد و هر ایرانی، با هر سلیقه و دیدگاهی، بتواند خود را در کنار دیگران و سهیم در دفاع از میهن ببیند. ظرفیت ملی این تجمعات زمانی شکوفا می‌شود که پرچم ایران، نشان مشترک همه ایرانیان باشد. …
دانلود از کافه بازار
