«خیابان» در ترازوی نقد؛ بایدها و نبایدهای تاثیرگذار

آرمان امروز- عرفان بیوک‌نژاد: تجمعات خیابانی در شرایطی به یکی از جلوه‌های حضور اجتماعی و حمایت از کشور تبدیل شده‌اند که همزمان، ضرورت حفظ انسجام داخلی و هماهنگی میان عرصه‌های مختلف اثرگذاری مورد توجه قرار گرفته است. در چنین شرایطی، نحوه تداوم این تجمعات، میزان بازتاب دیدگاه‌های مختلف، پرهیز از بهره‌برداری‌های سیاسی و انتخاباتی و همچنین چگونگی همسویی آن با تصمیمات کلان کشور، از جمله موضوعاتی است که نیازمند بررسی و دقت بیشتر است. از سوی دیگر، تأکید بر وحدت و جلوگیری از ایجاد شکاف‌های داخلی می‌تواند نقش مهمی در افزایش اثربخشی این حضور اجتماعی داشته باشد؛ موضوعی که اهمیت بررسی راهکارهای تقویت هم‌افزایی میان خیابان، میدان و دیپلماسی را دوچندان می‌کند.

بحث تجمعات خیابانی که مدت‌هاست شروع شده و ادامه دارد، مورد تأیید کلیت نظام قرار گرفته است؛ از رهبری گرفته تا رئیس‌جمهور و دیگر مسئولان، کلیت این موضوع به‌عنوان مکملی برای میدان و دیپلماسی مورد تأیید واقع شده و در این زمینه بحثی نیست.

منتهای بحث، چند نکته است که باید درباره قوت‌ها، بایدها و نبایدهای این موضوع مطرح شود. یکی اینکه اصلاً این تجمعات تا چه زمانی باید ادامه پیدا کند و ضرورت آن تا چه زمانی است؟ این موضوع باید مورد بررسی دقیق قرار بگیرد.

در کنار بایدها، درباره نبایدها نیز باید صحبت کرد. صدای خیابان باید صدای همه و پژواک همه صداها باشد؛ صداهای مختلف نباید مصادره شوند و کسی نباید آن را به نفع خودش مصادره کند و این‌گونه القا شود که فقط ما هستیم و دیگران نیستند. این مسئله تا حدی اثرگذاری تجمعات خیابانی را کاهش می‌دهد و معنایش این خواهد بود که فقط ما هستیم که می‌خواهیم از وطن دفاع کنیم، در حالی که به‌کرات و با افراد مختلف، از جمله رئیس‌جمهور، این بحث مطرح شده که همه ایرانیان، چه آنهایی که در خیابان بودند و چه آنهایی که در خیابان نبودند، به‌گونه‌ای از ایران دفاع کردند.

نکته دیگر این است که ماهیت و روایت‌هایی که در تجمعات خیابانی مطرح می‌شود، نباید علیه تصمیمات مقامات عالی‌رتبه کشوری باشد. مثلاً وقتی گفته می‌شود «مذاکره باید باشد» باید توجه داشت که کسی که موظف شده به مذاکره کند، با تصمیم نظام بوده و مورد تأیید رهبری قرار … …