بازار
علم سیاست، دانشی عملی و ناظر به تغییر و تحولات واقعی است و باید برای تدبیر امور همگانی و خیر و مصلحت عمومی در شهر(پلیس) به کار گرفته شود، اما دانش سیاسی (علم سیاست) در ایران ارتباط اندکی با حوزۀ عملی سیاسی و واقعیت سیاست دارد و پژوهشگران و دانشمندان علم سیاست، بسیار اندک در تصمیم‌گیری‌ها و برنامه‌ریزی‌های سیاسی بازی داده می‌شوند.
غلبه نگاه چپ در علوم سیاسی ایران
حسین سلیمی، پژوهش‌گر علوم سیاسی که از سال ۱۳۷۳ استاد گروه روابط بین‌الملل دانشگاه علامه طباطبایی است و به‌تازگی کتاب «هرمنوتیک و شناخت روابط جهانی» او توسط نشر قومس منتشر شده، در گفت‌وگو با ایبنا دربارۀ سیر شکل‌گیری رشتۀ علوم سیاسی در دانشگاه‌های ایران گفته است: «در ایران، هنگامی که مطالعات اجتماعی و سیاست به‌مثابه دانش شکل گرفت، سنت علم‌گرایانۀ چندانی از آغاز در آن نبود. حتی مثلاً در مدارک تحصیلی که در دهۀ ۶۰ داده می‌شد، نه می‌نوشتند حقوق سیاسی و نه می‌نوشتند علوم سیاسی، می‌نوشتند کارشناسی سیاسی. چون اصولاً به‌گونه‌ای سیاست را مولود رشتۀ حقوق اداری و حقوق عمومی می‌دانستند. جالب است که تا سال ۵۵ یا ۵۶، فارغ‌التحصیلان رشتۀ سیاسی می‌توانستند پروانه وکالت هم بگیرند. یعنی درس‌های مربوط به حقوق و حقوق اداری را می‌خواندند. در ادامه، با همکاری مرحوم حمید عنایت و افرادی همچون مرحوم دکتر سیدمحمد رضوی و دکتر قاسم افتخاری، جریان علمی در حوزۀ سیاست شکل گرفت. ولی جالب است که این جریان علمی، با وجود اینکه این افراد می‌کوشیدند خود را از جریان چپ جدا کنند، تحت‌تأثیر جریان چپ، به‌ویژه نظریه انتقادی جدید بود. برنامه‌های درسی آن زمان را که می‌بینیم، این غلبه را مشاهده می‌کنیم. پس از انقلاب بود که رشتۀ علوم سیاسی تثبیت و برنامه‌های آن نگاشته شد. همان زمان، کسانی که به شورای انقلاب فرهنگی رفتند و برنامه‌ها را تنظیم کردند، عمدتاً فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های آلمان، به‌ویژه دانشگاه‌های چپ‌گرای این کشور بودند. به همین خاطر، برنامه درسی که پس از انقلاب فرهنگی تدوین شد، یک برنامه درسی کاملاً چپ است و روح نگرش‌های نئومارکسیستی را همه‌جا می‌بینید».
فقدان مهارت حل مسئله در دانشگاه‌های ایران
حسین سلیمی در ادامه در پاسخ به این سوال که نهادهای تصمیم‌گیر و سیاستگذار چه … …
