گاهی چنین سازمانهایی نظیر سازمان جهانی تجارت WTO یا صندوق بینالمللی پول یا بانک جهانی از گستردگی بیشتری برخوردارند. این سازمانها نوعی تابع و مروج سیاستهای اقتصادی بازار آزاد هستند و از این رهگذر هر کشور به دنبال سهم بزرگتری از کیک اقتصاد جهان است.
وجود موانع مختلف سیاسی و اقتصادی و حتی اختلاف نظرها بر سر سیاستها و تعرفههای گمرکی و حمایتگرایی دولتی، منجر به تمایل بیشتر دولتها به عضویت در پیمانهای منطقهای شده است. مطالب پیشنهادی «ومعادن» برنده مزایده واگذاری معدن جانجا/ پیشبینی درآمد سالانه بیش از ۴۰۰ میلیون دلار ۱۴۰۰/۱۱/۰۵ اولین قرارداد پریمیوم در گروه صنایع خلیج فارس رخ داد؛ فروش دو محصول پتروشیمی خوزستان در قالب «کشف پریمیوم» ۱۴۰۰/۰۶/۱۷
پل ساموئلسون معتقد است وجود دولت- ملتهای مختلف میتواند باعث رشد حمایتگرایی اقتصادی شود و قوانین ایدهآل بازار آزاد را نقض کند، این امر به دلیل ارجحیت منافع ملی کشورها است و به نوعی بیانگر گسترش دیدگاه نئو مرکانتیلیستی بر اقتصاد است.
منافع ملی و اقتصادی کشورها بیش از هر زمان، ضرورت عضویت آنها را در پیمانهای منطقهای نشان میدهد. تشکیل سازمان همکاری شانگهای را باید در این راستا تعریف و تحلیل کرد.
اصولا تشکیل چنین سازمانهایی در سطح منطقه و گسترش نقش آن به فرامنطقه، یکی از روشهای مرسوم در اثرگذاری بر معادلات جهانی و دستیابی به منافع ملی و اقتصادی کشورهاست.
شانگهای سازمانی است که کشورهای عضو آن متعهد به تامین و تحصیل منافع مشترک هستند.
عضویت ایران در این سازمان را باید به فال نیک گرفت که فرصتهای اقتصادی قابل توجهی را برای کشور به وجود خواهد آورد.
با توجه به پتانسیلهای موجود و نیز توانمندیهای ایران در برخی حوزهها، میتوان به گشایش افق روشنی در اقتصاد کشور امیدوار بود. …
