مکانیسم‌‌ها معجزه نمی‌کنند

ساختار ابتدایی اقتصاد خرد در ساده‌ترین شکل متعارف خود بر پایه دو مفهوم اساسی کار می‌کند که برهم‌کنش این دو با یکدیگر بازارها را تشکیل خواهد داد؛ عرضه و تقاضا. مفهوم تعادل بازار نیز بر همین اساس بنا خواهد شد. تنها نقطه‌ای که بازار در آن با یک قیمت مشخص مقدار عرضه و مقدار تقاضای برابر با یکدیگر را به خود خواهد دید نقطه تعادل است و تنها در همین نقطه است که (اگر تعادل را پایدار فرض کنیم) هیچ نیرویی، اعم از دست نامرئی یا هر اسمی که بخواهیم برای این نیروها انتخاب کنیم، تمایلی به خارج کردن بازار از آن نخواهد داشت. اگر برای بازار مذکور قیمتی جز قیمت تعادلی تعیین کنید و آن را با دستور سر جایش نگه دارید، بازار را از تعادل خارج کرده‌اید و باید تبعاتش را بپذیرید؛ قیمت‌های پایین‌تر از تعادل مازاد تقاضا و قیمت‌های بالاتر از تعادل مازاد عرضه برای شما به ارمغان خواهند آورد. ولی اگر قیمت‌ها آزاد باشند، همین مازادها خودشان آغاز مسیر بازگشت به تعادل‌ هستند. در شرایط مازاد تقاضا مصرف‌کنندگان برای پیشی‌گرفتن از یکدیگر در دستیابی به کالا یا خدماتی که به اندازه کافی عرضه نمی‌شود حاضر به پرداخت قیمت‌های بالاتر خواهند بود و قیمت زیر فشار این رقابت در دستیابی به کالا مسیری رو به بالا طی می‌کند تا مجددا به تعادل برسد. زمانی که مازاد عرضه داشته باشید هم تولیدکنندگان کالا و خدمات برای خلاص شدن از کالای فروش‌نرفته تن به قیمت‌های پایین‌تر می‌دهند تا مصرف‌کنندگان به تقاضای بیشتر تحریک شوند و قیمت حالا مسیری رو به پایین طی می‌کند تا مجددا به تعادل برسد.

چیزی که ما از مکانیسم قیمت می‌شناسیم همواره واریاسیونی نه چندان متفاوت از گزاره‌های فوق خواهد بود. قیمت‌ها با عملکرد خود اطلاعات بازار را به تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان منتقل می‌کنند، برای عرضه و تقاضا انگیزه ایجاد می‌کنند و بازارها را سرپا نگه می‌دارند. حتی اگر شما همچون برداشت رایج از اسمیت سخت به این موضوع باور داشته باشید که جست‌وجوی منفعت شخصی توسط افراد در نهایت به نفع جمع تمام می‌شود، نسخه امروزی این باور، یعنی قضیه اول رفاه، تنها در حضور مجموعه‌ای از شرایط مشخص به شما قول «کارآیی» می‌دهد؛ آن هم کارآیی به معنای پارتویی کلمه، نه بهترین حالت ممکن برای همه‌چیز و همه‌کس. …