اگر بخواهیم صادقانه به سال گذشته نگاه کنیم، باید گفت که سینمای ایران و بهویژه بدنه اجرایی آن، سالی سخت، ملالآور و پر از چالشهای ساختاری را پشت سر گذاشتند. تولیدات سینمایی در این مدت، آنگونه که از یک صنعت فرهنگی انتظار میرود، توانایی چنگ زدن به دل مخاطب را نداشتند. شکاف میان تولید و نیاز جامعه، نه تنها یک بحران اقتصادی، بلکه یک بحران فرهنگی و هنری است که سینما را در انزوا قرار داده است.
اما آنچه این سال را از سالهای پیش متمایز و فرساینده کرد، عوامل بیرونی و ژئوپلیتیکی بود. وقوع دو جنگ تحمیلی از سوی رژیم صهیونیستی و ایالات متحده، سایه سنگینی بر سر هنرمندان افکند. این تنشها و بحرانهای امنیتی، نه تنها مسیر تولید را مسدود کرد، بلکه امنیت روانی و شغلی هنرمندان را نیز هدف قرار داد. در چنین شرایطی، هنر که پیش از این نیز با محدودیتها دست و پنجه نرم میکرد، با دیواری بلندتر از ناامنی و بیثباتی روبهرو شد.
در میان این هیاهوی جنگ و تنشهای سیاسی، روایتهای … …
