با این حال چون در یادداشت مجال بازگویی تاریخچه نیست نخست همان توضیح ادامه دهنده:
«عبدالرحیم جعفری» از آن آدم‌هایی بود که زندگی‌شان با یک حرفه گره می‌خورد و بعد، آن حرفه بدون نامشان کامل روایت نمی‌شود.
از کار در چاپخانه و کتابفروشی تا بنیاد‌گذاری مؤسسۀ انتشارات امیرکبیر، راهی را رفت که بخش مهمی از تاریخ نشر معاصر ایران از میان آن می‌گذرد. امیرکبیر در دورۀ مدیریت او به بزرگ‌ترین مؤسسۀ نشر ایران تبدیل شد و صدها عنوان مهم در حوزۀ ادبیات، تاریخ، علوم انسانی، آثار مرجع و کتاب‌های کودک و نوجوان منتشر کرد. جعفری همچنین شبکه‌ای از کتابفروشی‌ها و فعالیت‌های گسترده در چاپ و توزیع کتاب ایجاد کرد و در شکل‌گیری نشر حرفه‌ای ایران نقشی ماندگار داشت.
آنچه از او مانده فقط نام یک ناشر یا ساختمان یک مؤسسه نیست؛ بخشی از حافظۀ فرهنگی چند نسل است که هنوز می‌شود آن را در قفسه‌های کتابخانه‌ها، جلد کتاب‌های قدیمی و خاطرۀ کتابفروشی‌های امیرکبیر پیدا کرد.»
در یازدهمین سال درگذشت او اما همچنان این پرسش جای طرح دارد که چرا این بنگاه بزرگ انتشاراتی را مصادره کردند وچرا مصادره‌کنندگان نمی‌گویند در این همه سال با آن مؤسسۀ عظیم چه کردند و این اتفاق بر سر صنعت نشر ایران چه آورد؟ اگر بالیدنی است ببالند و اگر مایۀ شرم‌ساری ابراز کنند.
البته نکوچید و نرفت و در ۹۶ سالگی درگذشت و از زبان خود او شنیدم که گمان می‌کنم عمر طولانی من به خاطر آن بوده باشد که هر شب با امید به ادامۀ پی‌گیری‌های امیرکبیر سر بر بالین می‌گذاشتم و هر صبح با این هدف از خواب برمی‌خاستم و مصادرۀ امیرکبیر هر چه را از من گرفت عمری اما برای بازپس گرفتن داد و تازه ۱۰ سالی بعد از آن گفت‌و‌گو هم زیست. …
دانلود از کافه بازار
