تصویر ماجرا روشن است: یک طرف، مردمی که برای خرید خودرو باید از مسیرهای معمول فروش عبور کنند؛ طرف دیگر، مجموعهای که هزاران دستگاه خودرو در اختیار گرفته و در پارکینگ و فضای فروش آن، خودروها ردیف شدهاند. این دیگر یک فروش معمولی نیست. وقتی نزدیک به ۱۰ هزار خودرو از مسیر متعارف عرضه خارج میشود و در اختیار یک مجموعه مشخص قرار میگیرد، باید پرسید چه کسانی این مسیر را باز کردهاند، چه امتیازی در اختیار طرف معامله بوده و چرا چنین فرصتی برای خریداران عادی وجود نداشته است؟
ایرانخودرو اصل واگذاری را تأیید کرده و آن را با هدف تأمین نقدینگی و پرداخت مطالبات قطعهسازان توضیح داده است. سازمان حمایت نیز از تحویل ۹ هزار و ۸۹۷ دستگاه خودرو به اتوپلازا خبر داده و موضوعاتی مانند عرضه خارج از شبکه و گرانفروشی را در دست بررسی قرار داده است. دادستانی تهران هم به پرونده ورود کرده و دستور توقف فروش خودروها را صادر کرده است. حالا پرسش اصلی دیگر این نیست که چند خودرو به اتوپلازا رفته؛ پرسش این است که چه کسانی چنین تصمیمی گرفتهاند و پشت این واگذاری چه سازوکاری قرار داشته است؟مجوزی که یک طرف میگوید هست و طرف دیگر میگوید نیست
ایرانخودرو در توضیحات رسمی خود اعلام کرده واگذاری خودروها با هدف تأمین نقدینگی فوری و پرداخت مطالبات قطعهسازان انجام شده است. این شرکت به مصوبه چهلوسومین جلسه کمیته خودرو و مصوبات هیئتمدیره استناد کرده و در توضیح سازوکار مالی نیز از بانک شهر بهعنوان بانک عامل و تأمینکننده وجوه، شرکت «بینش امید ایران نوین» بهعنوان ذینفع نهایی معرفیشده از سوی بانک و ساپکو در فرایند پرداخت مطالبات قطعهسازان نام برده است. …


دانلود از کافه بازار































































































































































