زنده ماندن در زمانه هوش مصنوعی

در میانه این همایش، پنل تخصصی «هوش مصنوعی، روابط عمومی و بحران تک‌صدایی» نیز برگزار شد که در آن علی ورامینی، سردبیر ماهنامه مدیریت ارتباطات، روشن نوروزی، سردبیر رسانه مصور، امیرحسن موسوی، متخصص ارتباطات و میترا فردوسی، دانش‌آموخته دکترای ارتباطات، تجربه‌ها و دیدگاه‌های خود در حوزه هوش مصنوعی را با شرکت‌کنندگان در همایش به اشتراک گذاشتند.

هوش مصنوعی در حال بی‌هویت کردن ماست

در ابتدای این نشست، علی ورامینی، سردبیر ماهنامه مدیریت ارتباطات، گفت: «به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، تجربه شخصی من این است که با فراگیر شدن هوش مصنوعی در ایران، مطالب نوشتاری که به دست من می‌رسد، این‌گونه است که مثلاً متنی که قبلاً توسط یک فرد به‌صورت کاملاً شلخته فرستاده می‌شد، اکنون بسیار ویراسته و ادبی شده است یا حجم آن بسیار بیشتر شده و از همه‌جا سخن می‌رانند و معتقدند متن آن‌ها بی‌نظیر است. یا متن سفرنامه‌ای که مدیر یکی از سازمان‌های مهم نوشته بود، با سفرنامه‌ای که مثلاً دوستان و آشنایان در گروه‌های خانوادگی می‌نویسند، مو نمی‌زد. به نظر من همه‌چیز بی‌هویت شده است. من اکنون آرزوی متن‌هایی را دارم که غلط املایی داشتند و ویراستاری نشده بودند و حتی شبیه دل‌نوشته بودند و با هایدگر شروع و با فوکو تمام نمی‌شدند!

پرسشی که در این میان مطرح می‌شود، این است که آیا هویت در این میان بی‌معنا نمی‌شود؟ و اساساً هویت در کار روابط عمومی معنا خواهد داشت؟ اگر پاسخ مثبت است، هوش مصنوعی چه خواهد کرد و ما چه کنیم که این هویت را حفظ کنیم؟

به‌تازگی سریالی با عنوان «Pluribus» پخش شد که به نظر می‌رسید در حال نقد سوسیالیسم است، اما در ادامه متوجه می‌شویم که خالق باهوش آن از وضعیت آرمان‌شهری/ویرانشهری هوش مصنوعی می‌گوید و از جامعه‌ای سخن می‌گوید که همه‌چیز را در اختیار دارند و همه‌چیز را همگان می‌دانند. در سریال نیز می‌بینیم که از بمب اتم گرفته تا هواپیما و أنواع خوراکی در دست همه انسان‌ها وجود دارد. در دنیای این سریال فقط چند نفر هستند که در برابر این ویروس همه‌گیر مقاومت می‌کنند و می‌خواهند عاملیت خود را حفظ کنند. در واقع در این سریال خالق آن آدمی را در برابر یک دوگانه می‌گذارد، یک طرف همه نعمت‌ها اما با انسان بدون عاملیت و سوی دیگر انسان با عاملیت و تنها. …