با توجه به آرایش نظامی آمریکا، «عملیات پیش‌دستانه» امکان‌پذیر است

ابراهیم متقی در یادداشتی با عنوان «شوک و بهت انتخاباتی در اسراییل و امریکا» در روزنامه اعتماد نوشت:  مرشایمر را می‌توان در زمره نظریه‌پردازانی دانست که محور اصلی تفکر راهبردی خود را براساس «موازنه راهبردی» و «ساختار نظام بین‌الملل» قرار داده است. مرشایمر در مطالعات خود به این جمع‌بندی رسید که الگوی کنش تاکتیکی ترامپ و نتانیاهو در ارتباط با ایران، نشانه‌هایی از هژمونیک‌گرایی را منعکس ساخته که این امر با ضرورت‌های ساختاری نظام بین‌الملل و امنیت منطقه‌ای خاورمیانه و جنوب غرب آسیا تعارض دارد. براساس نگرش ساختاری مبتنی بر موازنه، مرشایمر به این موضوع اشاره دارد که جنگ امریکا و اسراییل علیه ایران نه تنها سودمندی راهبردی برای این بازیگران ایجاد نمی‌کند، بلکه منجر به نشانه‌هایی از چالش اجتماعی، اقتصادی و راهبردی برای آنان خواهد شد.

در روند جنگ نابرابر و کنش تهاجمی اسراییل و امریکا علیه ایران، نهاد‌های بین‌المللی هیچ‌گونه واکنش موثری در برابر «جنگ پیش‌دستانه» آنان به انجام نرساندند. ایران در سه مرحله تاریخی تلاش داشت تا چالش‌های سیاسی و امنیتی خود با امریکا و بازیگران منطقه‌ای را در فضای حل و فصل دیپلماتیک قرار دهد، در‌حالی که در همان دوران تاریخی مورد تهاجم نظامی امریکا و اسراییل قرار گرفت. محور اصلی تفکر نتانیاهو و ترامپ را می‌توان کاربرد غیرضروری قدرت برای اقناع اندیشه‌های هیستریک خود دانست.

۱- جنگ غیرضروری و باتلاق بی‌اعتمادی در امریکا و اسراییل

جنگ علیه ایران با ضرورت‌های راهبردی سیاست بین‌الملل و نیاز‌های تاکتیکی امریکا و اسراییل فاصله زیادی داشت. بخش قابل‌توجهی از نظریه‌پردازان سیاست بین‌الملل جنگ علیه ایران را به عنوان کنش نظامی غیرضروری ازسوی ایالات‌متحده تبیین نموده‌اند. ازجمله این افراد می‌توان به «استفان والت»، «چارلز کوپچان»، «ولی نصر» و «جان مرشایمر» اشاره داشت. هر یک از افراد یادشده به این موضوع اشاره داشته‌اند که هرگونه جنگ و برخورد نظامی می‌بایست برای نیل به اهداف سیاسی حاصل شود. …