جاده در سینما معمولاً جایی است که آدمها ناچار میشوند خود واقعیشان را نشان دهند. فاصلهای که باید طی شود، هرچه بیشتر به پایان نزدیک میشود، راه فرار شخصیتها از تصمیمهایی که گرفتهاند، تنگتر میشود. جاده میتواند محل تعقیب و گریز باشد، اما اهمیتش زمانی آشکار میشود که حرکت خودروها به حرکت درونی آدمها گره بخورد؛ وقتی سرعت، فقط سرعت نباشد و سبقتگرفتن از یک ماشین، معنایی فراتر از جلو افتادن در مسیر پیدا کند. «اسکورت»، ساخته یوسف حاتمیکیا، از همین امکان سینمایی شروع میکند؛ از جهانی که در آن قانون، معیشت، رفاقت و وجدان، هرکدام آدمی را به سمتی میکشند. مسئله اما این است که فیلم تا چه اندازه میتواند از این موقعیت پرظرفیت، درامی بسازد که پس از پایان تعقیبوگریزها نیز در ذهن تماشاگر ادامه پیدا کند.
یوسف حاتمیکیا برای دومین تجربه بلند سینماییاش، سراغ سوژهای رفته که هم ظرفیت بصری دارد و هم امکان ورود به لایههای پیچیدهتر جامعه. شوتیها، رانندگانی که بارهای قاچاق را با خودروهای پرسرعت جابهجا میکنند، در نگاه نخست شخصیتهایی مناسب برای سینمای حادثهای به نظر میرسند؛ آدمهایی که با سرعت، خطر و عبور از خطوط ممنوعه تعریف میشوند. اما پشت این تصویر پرهیاهو، پرسشی جدیتر قرار دارد: چه شرایطی آدمها را به چنین انتخابی میرساند و مرز میان تخلف، اجبار اقتصادی و مسئولیت فردی کجاست؟ انتخاب این موضوع بهخودیخود امتیاز فیلم است، بهویژه در سینمایی که گاهی ترجیح میدهد از کنار واقعیتهای اجتماعی دشوار عبور کند. بااینحال، انتخاب یک سوژه مهم با ساختن یک فیلم مهم یکسان نیست؛ ارزش نهایی اثر به این بستگی دارد که چقدر از ظرفیت سوژهاش استفاده میکند. …


دانلود از کافه بازار








































![[دکتر علی ربیعی] شناخت جامعه، شناخت خویشتن](/news/u/2026-11-16/ettelaat-3e7cp.jpg)























