چرا مراکز داده را به قطب شمال یا زیر آب منتقل نمی‌کنیم؟

جهان صنعت نیوز ، هزاران پردازنده که هم‌زمان مشغول انجام محاسبات، آموزش مدل‌های هوش مصنوعی و ذخیره‌سازی اطلاعات دیجیتال جهان هستند، حجم عظیمی گرما تولید می‌کنند و این گرما باید کنترل شود. بنابراین، چرا این تاسیسات را در مناطقی که به‌ طور طبیعی سرد هستند، مستقر نکنیم؟ قطب شمال هوای یخ‌زده فراوانی دارد و اقیانوس نیز منبع عظیمی از آب نسبتا خنک است. حتی بهتر از آن، چرا سرورها را مستقیما زیر آب قرار ندهیم تا دریا وظیفه خنک کردن آن‌ها را بر عهده بگیرد؟

در نگاه اول، این راه‌ حل کاملا منطقی به نظر می‌رسد. مهندسان نیز هر دو ایده را بررسی کرده‌اند. اما ساخت یک مرکز داده به‌ مراتب فراتر از خنک نگه داشتن سرورهای آن است. مزیت خنک‌سازی در مناطق قطبی

مراکز داده در مناطق سردسیر می‌توانند از روشی به نام «خنک‌سازی آزاد» (Free Cooling) استفاده کنند. در این روش، به‌جای اتکای کامل به خنک‌کننده‌ها و سیستم‌های سرمایشی پرمصرف، از هوای سرد بیرون یا آب خنک برای خارج کردن گرمای تجهیزات استفاده می‌شود.

این روش می‌تواند میزان برق مورد نیاز برای خنک‌سازی را به‌ طور قابل‌توجهی کاهش دهد. به همین دلیل است که شرکت‌ها در کشورهایی مانند سوئد، فنلاند، ایسلند و نروژ مراکز داده راه‌اندازی کرده‌اند.

برای مثال، مرکز داده گوگل در شهر هامینا در فنلاند، از آب دریای بالتیک به‌ عنوان بخشی از سیستم خنک‌کننده خود استفاده می‌کند.

اما میان ساخت یک مرکز داده در کشوری سردسیر و احداث آن در مناطق دورافتاده قطب شمال تفاوت وجود دارد. هرچه یک تاسیسات به مناطق شمالی‌تر منتقل شود، دسترسی به برق پایدار، شبکه‌های فیبر نوری با ظرفیت بالا، نیروی کار متخصص و زیرساخت‌های حمل‌ونقل دشوارتر خواهد شد. ممکن است یک مرکز داده برای خنک کردن سرورهای خود به انرژی کمتری نیاز داشته باشد، اما همچنان برای راه‌اندازی آن سرورها به حجم عظیمی برق احتیاج دارد.

این مسئله به محدودیتی تبدیل شده که اهمیت آن روزبه‌روز بیشتر می‌شود. آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) افزایش تقاضای برق مراکز داده را مورد توجه قرار داده است. در همین حال، تاخیر در اتصال به شبکه برق و محدودیت زیرساخت‌های تامین انرژی به موانع مهمی برای توسعه این مراکز تبدیل شده‌اند. …