اگر قرار باشد اقتصاد یک کشور را از پا بیندازند، همیشه از نفت و بانک و تجارت خارجی شروع نمیکنند؛ گاهی نقطه فشار، همان صنایعی است که زندگی روزمره مردم بیآنکه متوجه باشند، به آنها تکیه دارد.
فولاد از همین جنس است. در روزهایی که کشور زیر فشار تحریم، محدودیتهای تجاری، فشار بر مسیرهای حملونقل و تلاش برای ایجاد کمبود در داخل قرار دارد، روشن ماندن کورههای فولاد فقط یک خبر صنعتی نیست. فولاد یعنی خوراک نورد، سازه، راهآهن، پروژههای عمرانی، قطعهسازی، حملونقل، اشتغال، صادرات و ارزآوری. اگر این حلقه کند شود، اثرش آرامآرام در بخشهای مختلف اقتصاد ظاهر میشود.
از همین زاویه باید حمله به بخشی از تأسیسات فولادی کشور را فهمید. دشمن خوب میداند صنعتی که پس از انقلاب، با وجود همه محدودیتها، رشد کرده و ایران را به جمع قدرتهای مهم فولادی جهان رسانده، فقط چند کارخانه و چند خط تولید نیست.
فولاد بخشی از توان ایستادن کشور در جنگ اقتصادی است. ضربه زدن به فولاد، یعنی فشار آوردن به تولید داخلی، به صادرات غیرنفتی، به اعتماد صنعتی و به … …

بازار










































































































![[مهرداد احمدی شیخانی] زندگی کنار دماوند](/news/u/2026-11-10/ettelaat-8lklh.jpg)




















