بازار
آقای باهنر! توقعی نیست این کمینه را بشناسید که البته شناختن شما برای من هم فخری نیست. بنا بر دِینی که از جانب برادر مؤمن بر عهده برادرش است، با شما چند جمله‌ای سخن می‌گویم، باشد که به دستتان برسد؛ هرچند روی سخن با همه سیاسیون و هم‌قطاران شماست و چه بسا برخی برای شنیدن این جملات بر شما اولویت داشته باشند.
چند روز پیش در گعده‌ای رسانه‌ای، اتهامی متوجه یکی از مؤمنان و نوامیس امیرالمؤمنین کردید و با خنده، تحقیر و اطمینان در بیان، سرکار خانم زینب ابوطالبی را به خروج از ایران متهم ساختید و بر ایشان افترا زدید. مانند برخی سیاسیون، تلخندی تحویل مخاطب دادید و از شبکه فعال‌تان در کسب و اطمینان از خبر سخن گفتید.
از همان لحظه بر حقیر روشن بود که کلام شما صادقانه نیست. همان ایام با خود خانم ابوطالبی گفتگو کردم، اما شکیبایی ورزیدم تا ابتدا خود ایشان موضع شفاف بگیرند و سپس با شما سخن بگویم.
آقای باهنر! سن شما از هفتاد گذشته یا بدان نزدیک شده است. به تعبیر مولا، آدمی در این سن‌وسال باید زراعتش را درو کرده، گندمش را آرد نموده، آردش را الک کرده، الکش را آویخته باشد و بر سر زمین خویش، چشم‌انتظار مرگ بنشیند. هیهات که در شما نشانه‌ای از این انتظار—که لازمه‌اش ورع و احتیاط در عمل و بیان است—به چشم نمی‌خورد.
در حکمتی امیرالمؤمنین (ع) می‌فرمایند: اگر آدمی سخنش را از جنس عملش به حساب می‌آورد و می‌دانست باید پاسخگوی آن باشد، جز به ضرورت سخن نمی‌گفت. در موضعی دیگر حضرت می‌فرمایند: هیچ توانگر و صاحب‌مقام را از چنگال مرگ گریزی نیست؛ و چون اجل فرا رسد، نه از طبیب کاری ساخته است و نه از کسان و دوستان.
آقای باهنر! شما که قطعاً به معاد باورمندید، … …
