آخرین اخبار - کولبران

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

همشهری آنلاین-سحر جعفریان عصر: کمی بعد از نیمه‌شب، محسن با ٧٠ کیلوگرم باری که به کول داشت، رسید کمرکش ورزنه کوه. راه، سخت و تاریک بود و هوا هم سرد. باد هو می‌کشید و گرگی نیز دورتر، زوزه. محسن آن حوالی را خوب می‌شناخت، مثل کف دست. اول، چند قدم کوچک به چپ و بعد، از شیب چهار صخره ناصاف بالا رفت تا برسد به پشت همان خُو رِش (سنگ سیاه به گویش کُردی) بزرگ که به قد یکی، ‌دو متر فرورفتگی دارد و پناهگاه کولبران معبر کوهستانی ورزنه است. جَلدی جاگیر فرورفتگی سنگی شد. نه به خاطر خستگی و سرما و نه حتی به خاطر احتمال خطر سقوط وحمله گرگ؛ فقط به خاطر وقت که تنگ بود. باید زود از آنباکسینگ بار کولبری‌اش، عکس برمی‌داشت و فیلم پُر می‌کرد. دستش از سرما کم‌زور شده‌بود و جفت استخوان‌های ساق پایش تیر می‌کشید. با این حال، نگران الگوریتم و زمان طلایی بازدید، لایک و فالوگیری صفحه خود در یکی از شبکه‌های اجتماعی بود. تلفن همراه را یک طرف فرورفتگی سنگی و حلقه نور کوچک را طرف دیگر گذاشت: «خب؛ سفارش مشتری عزیزمون موجود شد؛ کتری برقی سبز پاستیلی، اسپرسوساز صورتی، توستر آبی مات و سوداساز آلبالویی. همگی از برند لوکسی که...». این روایتی‌ست کوتاه از محسن محمدی، یکی از بلاگر کولبران که بارهای سنگین و گوناگون کولبری را هفته‌ای چند مرتبه از بعضی نقاط صفر مرزی تا مارکتینگ دیجیتال کول می‌کند. با او از رنج کولبری و الگوریتم شبکه‌های اجتماعی و بازاریابی متفاوتش گفتگو کردیم.

راه‌های رفته یک کولبر

کم و بیش به پیچ و خم بسیاری از معبرهای کولبری آشناست؛ از سردشت و پیرانشهر آذربایجان‌غربی، بانه و مریوان و سقز کردستان، ‌ پاوه و سرپل‌ذهاب کرمانشاه، ‌زابل و هامون و دشتیاری سیستان‌وبلوچستان تا نهبندان خراسان‌جنوبی. محسن محمدی کولبر ۲۸ ساله، برای شروع گفتگو با همشهری از چرایی بلدی راه‌های پر فراز و نشیب کولبری می‌گوید: «از ۱۳ سالگی بار کشیدم. اوایل بعضی روزا ۲ راه می‌رفتم. از سیگار و ادکلن بار می‌بستم تا ظرف، تلویزیون، لباسشویی و این اواخر هم بیشتر موبایل. انقدر زود کولبری رو شروع کردم که الان تو جوونی، سرشونه‌هام پینه بسته؛ پینه‌های کهنه و کلفت....رگ پاهام هم یا پاره‌اس یا بیرون‌زده...از هر راهی هم که بگید بار بردم؛ قدم‌رو و مال‌رو، مجاز و غیرمجاز.» …