اما اهمیت این خبر فقط در خود ونزوئلا نیست؛ زمان اعلام آن مهمتر است. ترامپ این وعده بزرگ را در شرایطی مطرح میکند که بحران هرمز هنوز از نظر بازار انرژی حل نشده است. در هفتههای گذشته، دولت آمریکا تلاش کرده با ارائه آمارهایی بسیار بالاتر از برآورد شرکتهای رصد کشتیرانی، این تصویر را ایجاد کند که جریان نفت از خلیج فارس و تنگه هرمز تا حد زیادی احیا شده است. کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا، حتی از عبور حدود ۹ میلیون بشکه نفت در روز سخن گفته بود؛ اما دادههای Kpler و LSEG ارقام بسیار پایینتری را نشان میدادند.
دادههای رسمی نیز تصویری متفاوت ارائه میکنند. اداره اطلاعات انرژی آمریکا بر اساس دادههای Vortexa، حجم عبور نفت و مایعات نفتی از هرمز در سهماهه دوم ۲۰۲۶ را تنها ۴.۹ میلیون بشکه در روز برآورد کرده؛ درحالیکه این رقم در سهماهه چهارم ۲۰۲۵، پیش از آغاز بحران، ۲۱.۶ میلیون بشکه در روز بود.
حتی دادههای کشتیرانی در اواخر اوت نیز نشانهای از بازگشت هرمز به وضعیت عادی نشان نمیدهد. رویترز به نقل از Kpler گزارش کرده که در آخر هفته ۲۴ اوت، کمتر از ۲۰ کشتی کالایی از هرمز عبور کردهاند و دادههای UKMTO تعداد ترددهای ثبتشده را حدود ۹۰ درصد پایینتر از سطح پیش از جنگ نشان میداد.
اینجاست که ونزوئلا معنای سیاسی و اقتصادی پیدا میکند.
اگر روایت «هرمز دوباره عادی شده» نتواند واقعیت بازار را تغییر دهد، واشنگتن به یک روایت مکمل نیاز دارد؛ روایتی که نه درباره نفتی که امروز از هرمز عبور میکند، بلکه درباره نفتی باشد که قرار است در آینده وارد بازار … …
