او این وضع را با ارکسترهای خارجی مقایسه کرده که نوازنده در آنها تا ظهر تمرین میکند و بعدازظهر را استراحت و مرور قطعهها میگذراند. نتیجهای که گرفته روشن است: چنین شرایطی بر کیفیت کار اثر میگذارد.
صداقت این حرف قابلاحترام است. رهبری که خستگی نوازندگانش را پنهان نمیکند، دستکم وانمود نمیکند که همهچیز روبهراه است. اما مشکل از جملهای شروع میشود که خودش گفته: «دوست دارم مخاطبان بدانند.»
مخاطب چه کاری از دستش برمیآید؟ بودجه ارکستر سمفونیک تهران، شکل قرارداد نوازندگان و میزان حقوقشان را نه تماشاگر تعیین میکند و نه خریدار بلیت.
این تصمیمها دست مدیران فرهنگی، نهادهای دولتی و سیاستگذاران است. وقتی مشکلی ساختاری با رسانه به گوش مردم میرسد و نه به میز تصمیمگیران، یا باید نتیجه گرفت که پیشتر به آن میز رسیده و جوابی نگرفته، یا اینکه کانال رسمی اصلا کار نمیکند. هر دو حالت گزارش تلخی از اوضاع است.
دوم، تناقضی که سالهاست ادامه دارد. ارکستر سمفونیک را در سخنرانیها و مناسبتهای رسمی نماد فرهنگ و هنر فاخر مینامیم، اما حقوقی به نوازندهاش میدهیم که او را مجبور به تدریس تماموقت میکند. نماد فرهنگی که اعضایش برای گذران زندگی باید دو شغل داشته باشند، نماد نیست فقط یک تابلوی شعاری است.
سوم، مقایسه با خارج از ایران درست است، اما ناقص. ارکسترهای حرفهای جهان معمولا یا بودجه عمومی پایدار دارند یا درآمدی از اسپانسر و بلیتفروشی، و مهمتر اینکه حسابوکتابشان شفاف است.
در مصاحبه حیدریان هیچ سخنی از این نیست که بودجه این ارکستر چقدر است، از کجا میآید و چه سهمی از آن به نوازنده میرسد. بدون این اطلاعات، سخن از فقر مستند نیست و مخاطب نمیتواند بفهمد مشکل کمبود پول است یا نحوه خرج شدن آن! …


دانلود از کافه بازار


































































































![[مهرداد احمدی شیخانی] چیدمان ارکستر سیاست](/news/u/2026-08-17/ettelaat-ovetf.jpg)

