قیمت طلا امروز




 میراثی فرهنگی

 سایت الف / ۱۹ ساعت قبل

میراثی که باید زنده بماند

میراثی که باید زنده بماند
 میراثی که باید زنده بماند
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
درگذشت آیت‌الله‌العظمی حاج شیخ حسین وحید خراسانی، از مراجع  برجسته جهان تشیع و چهره‌ نامدار حوزه‌های علمیه، تنها پایان زندگی یکی از عالمان بزرگ دینی نیست؛ رویدادی است که بار دیگر اهمیت جایگاه مرجعیت، رسالت تاریخی حوزه‌های علمیه و ضرورت صیانت از سرمایه‌های علمی و معنوی تشیع را به کانون توجه بازمی‌گرداند. گاه رفتن یک انسان، بیش از حضور طولانی او، عمق تأثیرش را آشکار می‌کند؛ به‌ویژه هنگامی که عمر خویش را نه در جست‌وجوی نام و نان، بلکه در مسیر دانش‌اندوزی، تعلیم، تربیت و پاسداری از یک سنت فکری سپری کرده باشد.

آیت‌الله وحید خراسانی از جمله شخصیت‌هایی بود که زندگی علمی‌اش در امتداد یکی از مهم‌ترین سنت‌های اجتهادی جهان تشیع شکل گرفت. او که در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در نیشابور دیده به جهان گشود، تحصیلات دینی را در مشهد آغاز کرد و برای تکمیل دانش فقهی و اصولی راهی نجف اشرف شد؛ شهری که قرن‌ها یکی از کانون‌های اصلی تولید و انتقال دانش دینی بوده است. حضور در محضر استادان بزرگی همچون آیت‌الله سیدابوالقاسم خویی، در شکل‌گیری شخصیت علمی او نقشی تعیین‌کننده داشت. اقامت در قم از سال ۱۳۴۹ و سال‌ها تدریس خارج فقه و اصول، او را به یکی از استادان اثرگذار حوزه علمیه قم تبدیل کرد.

با این همه، اهمیت شخصیت‌هایی از این دست را نمی‌توان تنها با شمار سال‌های تدریس، تألیفات یا جایگاه رسمی آنان سنجید. مرجعیت شیعه، افزون بر یک جایگاه فقهی، نهادی ریشه‌دار در تاریخ اجتماعی و فرهنگی تشیع است؛ نهادی که اعتبار خود را از دانش، استقلال علمی، اعتماد عمومی، پیوند با مردم و مسئولیت‌پذیری اخلاقی به دست می‌آورد. از همین رو، مرجعیت در سنت شیعی صرفاً پاسخ‌گویی به پرسش‌های شرعی نیست؛ بلکه در بزنگاه‌های تاریخی، یکی از کانون‌های هدایت فکری، اخلاقی و اجتماعی جامعه نیز بوده است. …



 کانال تلگرام ویستا  دانلود از کافه بازار





چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ - 18 November 2026