تهران نیز دیدگاهی کاملاً معکوس دارد. حکومت ایران معتقد است اهرمهای فشار در دست خودش است؛ بهویژه پس از آنکه نارضایتی از جنگ و سرسامآور شدن قیمت بنزین به شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای منجر شد. ایران نیز مانند دولت ترامپ بر این باور است که موقعیتش با گذشت زمان تقویت خواهد شد. مقامات این کشور آمادهاند وضعیت موجود را حفظ کنند و با انجام حملات پهپادی و سایبری دورهای، هزینههای جنگ را برای آمریکا و متحدانش افزایش دهند.
هفته گذشته، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران اعلام کرد که این کشور اجازه نخواهد داد «حتی یک ذره از مواد هستهای غنیشده» از ایران خارج شود؛ موضعی که بههیچوجه برای ترغیب دولت ترامپ به ورود به مذاکرات طراحی نشده است. یکی از معدود رویکردهایی که رئیسجمهور آمریکا در طول جنگ بر آن ثابتقدم بوده، عزم او برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای است. تهران بارها اعلام کرده برنامه هستهایاش صلحآمیز است.
نتیجه اینکه هر دو طرف با اتخاذ راهبرد انتظار و دست روی دست گذاشتن، باعث شدهاند درگیری ظاهراً به ثباتی نسبی برسد. اما این وضعیت گمراهکننده است. اکنون بزرگترین خطر، تشدید ناگهانی و چشمگیر درگیری در نتیجه یک محاسبه اشتباه، یک حادثه یا تلاش نسنجیده هر یک از طرفین برای بهرهبرداری از چیزی است که آن را برتری خود میداند. در زیر این آرامش ظاهری، رویارویی دو طرف همچنان بهشدت بیثبات است. برنامههای ترامپ درباره جنگ ایران در وضعیت بلاتکلیفی قرار گرفتهاند، زیرا این بلاتکلیفی از گزینههای دیگر بهتر است. اما این وضعیت نمیتواند برای همیشه ادامه پیدا کند. …


دانلود از کافه بازار




































































































