در شرایطی که افزایش قیمت مسکن و کاهش قدرت خرید، مدت زمان اجارهنشینی بسیاری از خانوارها را طولانیتر کرده، دیگر نمیتوان مسکن استیجاری را صرفا راهحلی موقت تا رسیدن به خانه ملکی دانست. اجارهنشینی برای بخش قابلتوجهی از جامعه به بخشی طولانی از مسیر زندگی تبدیل شده و همین تغییر، نگاه ما به مفهوم «مسکن استیجاری» را نیز ناگزیر دگرگون میکند. مسئله امروز فقط ساخت واحدهای بیشتر نیست؛ مسئله این است که چه نوع مسکنی، برای چه گروهی و با چه سطحی از خدمات و کیفیت زندگی باید ساخته شود. از همینجا ضرورت عبور از «مسکن استیجاری برای همه» و حرکت به سمت مسکن متناسب با سبک زندگی، نیازهای سکونتی و توان اقتصادی گروههای مختلف مطرح میشود که در همین راستا داود بیدار
– عضو هیئتمدیره انجمن انبوهسازان و دبیر کمیسیون راهبر توسعه انجمن – در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داد به بررسی این موضوع پرداخت که در ادامه آمده ست:
اگر قرار است بخشی از جامعه سالهای بیشتری مستاجر بماند، پاسخ سیاستگذار نباید صرفا ساخت واحدهای ارزانتر باشد؛ بلکه باید به سمت طراحی مسکنی حرکت کند که با نیاز، توان اقتصادی و سبک زندگی مستأجر تناسب داشته باشد.
سالهاست بخش عمده سیاستگذاری مسکن در ایران بر یک هدف متمرکز بوده است: خانهدار شدن. تامین زمین، پرداخت تسهیلات، کاهش متراژ و پایین آوردن هزینه ساخت، همگی با هدف افزایش امکان مالکیت خانوار انجام شدهاند. این رویکرد همچنان ضروری است؛ چراکه مالکیت مسکن یکی از مهمترین مؤلفههای امنیت اقتصادی خانوار ایرانی است. با این حال، افزایش قیمت مسکن، کاهش قدرت خرید، دشواری تأمین آورده اولیه و هزینه بالای تأمین مالی موجب شده است بخش قابلتوجهی از جامعه، بهویژه نسل جوان، دوره طولانیتری از زندگی خود را در واحدهای استیجاری سپری کند. …
